Wielkie Roboty

Armored Core Aspina White Glint - relacja z budowy

2012-01-15T05:44:00.000-08:00

Jako, że to mój pierwszy wpis, zacznę od kilku słów o sobie.

Wielkie roboty fascynowały mnie już od dawna. Głównie za sprawą serii gier Front Mission i Armored Core. Ostatnimi czasy zamiłowanie to przybrało inny wymiar. Przywiozłem z wycieczki Japonii modele robotów... i wsiąkłem w modelarstwo.

Moje posty będ ą głównie relacjami z budowy kolejnych mechów i pewnie jakieś news'y dotyczące gier z mechami.

Ale do rzeczy.

Armored Core Aspina White Glint 1/72 by Kotobukiya

To mój pierwszy model, dlatego nie posiadam zbyt wielu zdjęć z budowy. Dopiero podczas składania kolejnego za namową przyjaciela (pozdro Kroolik), zacząłem dokumentować fotograficznie relacje.

Model składa się z ponad 300 części. Poszczególne elementy są z kolorowego plastiku (w tym przypadku głownie kilka odcieni szarego). Dzięki temu gotowy robot będzie się nieźle prezentować nawet bez malowania. Widziałem jednak modele malowane i różnica jest kolosalna. Dlatego zabrałem się także za malowanie.

Gotowa figurka ma ok. 17 cm wysokości i sporo ruchomych elementów. Dzięki ruchomym połączeniom rąk i nóg, możemy ustawiać robota w różnych pozach. Także niektóre bronie mogą się skłądać.

Przed złożeniem

Głowę tworzy 17 małych elementów

W górnej częsci nóg widać jedne z połączeń, które umożliwiają ruch

Model posiada kilka wersji rąk. Przystosowane do trzymania broni, bądz otwarte.

Zmieniamy je w miarę potrzeb

Gotowy robot

W prawej dłoni robot dzierży karabin szturmowy Rosenthal MR-R102, na lewym przedramieniu miecz laserowy Omer EB-O305

Zbliżenie na korpus

Działko laserowe Omer EC-O300 przygotowane do strzału

Z boku mech jest dużo smuklejszy niż od frontu

Porównanie wielkości Aspina White Glint z wanzerem Zenith z gry Front Mission

Kolejnym etapem miało być malowanie. Okazało się jednak, że dużo latwiej jest malować poszczególne elementy przed złożeniem.

Obecnie robot znajduje się w warsztacie, rozłożony na cześci i czeka na malowanie. Miałem z tym nieco trudności więc prace zostały odsunięte na dalszy termin.

W tej chwili pracuję nad nowym modelem na konkurs. Z powodu zasad konkursowych nie mogę prezentować zdjęć przed opublikowaniem wyników. Ale obiecuję galerię po wszystkim.

Agencja Prasowa Gwaden

2012-01-03T07:09:00.000-08:00

Kolejne AMV produkcji Agencji Prasowej Gwaden! Trailer 300, jest niesamowicie łakomym kąskiem do robienia najróżniejszych przeróbek i parę Gundamów już jest, niemniej z UC jak dotąd jeszcze nic się nie pojawiło :).

Miłego oglądania :).

Transformers Energon

2011-12-28T01:11:00.000-08:00

Transformers Energon

Rok Produkcji : 2004- 2005

Liczba Odcinków: 52

Opening

Fabuła

Energon…jedna z serii powszechnie uznawanych za najsłabsze z całego multiwersum Transformers.Zresztą mnie samemu, oglądając Energon po raz pierwszy na polskim CartoonNetwork, niemalże rzygać się chciało z każdym kolejnym, coraz słabszymepizodem. Wynikało to z wielu faktów. Raz, że sam Energon nie jest arcydziełemkinematografii, a dwa miał pecha lecieć w czasach gdy byłem wojującym fanemstarej animacji (fanem zostałem, ale już nie jestem wojujący). Zatem po „wielu”latach, gdy postanowiłem obejrzeć i zrecenzować wszystkie serie TF do jakichjest jako taki dostęp, przyszedł czas na ponowne spotkanie z Energonem i…

Niewielezmieniłem zdanie. Seria jest bardzo słaba, miejscami wręcz nie do oglądania. Szczególnieprzez niektóre postacie (Bulkhead!). Wszystko zaczęło się wcale nieźle ipoczątek był obiecujący. Niestety scenarzyści postanowili cyklicznie likwidowaćwątki, które miały szansę na naprawdę interesujące historie poboczne i„osobiste”. Wygląda na to, że twórcy, którzy tworzyli całkiem znośną Armadę,stracili zapał i wypadli z formy zaledwie po kilku odcinkach. Największym bólemwedług mnie był powrót do status quo. Powrót Megsa i koniec pokoju między Decepticonamii Autobotami może i by dało się poprowadzić dobrze, gdyby postacie były choćtrochę ciekawsze, albo nie usuwano z takim zapałem ciekawych pomysłów. Wtedybyłoby naprawdę przyzwoicie i łatwo byłoby przebić Armadę. Niestety niemal wszystkoco widzimy zawodzi: Postacie, animacja, muzyka, choreografia no i rzecz jasnanajważniejsze: fabuła. Nie tylko scenarzyści pozbywają się ciekawych wątków (videDemolishor, czy Scorponock), ale i fabuła gubi się sama w sobie. Odcinki oglądasię źle i tak naprawdę są bardzo męczące, albo przez dialogi albo przezkiepskie walki.

Postacie

Najgorsze,że nie wiem od czego tu zacząć. Bo wszystko tu jest źle… no z paroma wyjątkami.O dziwo całkiem niezły był Kiker, który w przeciwieństwie do reszty dzieciarniz UT, wcale nie chciał wejść w stalowy odbyt Optimusa … przynajmniej jeszczegdy Energon dało się oglądać. Misha w sumie też była ok. Taka typowa loveinterest w serialach tego typu. Niestety reszta ludzkiej obsady jest już nie dozniesienia. Szczególnie wesołkowaty ojciec rodziny, będący szczytem szczytówirytacji. Mamusia i siostrunia Kickera są już bardziej strawne. Niestety zbytczęsto występują razem w zestawie z Ojcem. Nawet już nie wiem, dlaczego są takwkurzający czy to wina kiepskiego dubbingu czy jeszcze gorszych dialogów, alejak zwykle pewnie jest to suma wszystkich strachów. Poza nimi występują jeszczegościnie nieco „dojrzalsze” postacie z Armady. Brr.. Postacie z Armady sąpowiewem jakości…

A terazkwestia transformerów. O dziwo nie jest jakoś najgorzej, ale już wspomnianeprzeze mnie rozpaczliwe wręcz likwidowanie dobrze rokujących wątków pobocznychwszystko psuje. Demolishor jest tego najlepszym przykładem. Mógł być rozdartąosobowością pomiędzy lojalnością wobec Megatrona, a przyjaźnią z Kickerem i Botami, ale niestety ledwo zaczęłobyć ciekawie, a Megatron zrobił mu Format C:. Podobnie zresztą gdy przebudowanizostali Cyclonus i Tidal Wave. Shockblast i jego brat Sixshot byli jedyniecieniami tych postaci, którymi mogliby być (szczególnie zawodzi na tej linii poprowadzeniepostaci Sixshota). Z kolei Megatron jak to Megs, jak zawsze jest tostereotypowa do bólu ograna postać.

Z Botamimożna by rzec jest jeszcze gorzej. W zasadzie wszyscy mnie denerwują i nie wykazujążadnych symptomów sympatii. W zasadzie jedynie Wing Saber i Superion Maximusprzejawiali oznaki dobrze zrobionych postaci. Szczególnie wkurzający byli zaśczłonkowie Ironhide Team (pojawili się późno w serii) i Bulkhead grający role„dziadkowatego" transformera przekraczając przy tym wszelkie graniceirytacji. Opik jak to Opik jak nie można już na nic liczyć, to przynajmniejmożna oprzeć się o stare schematy, tyle że Opik trochę przytył od tegodobrobytu. No i Omnicony dawały też radę.

BezfrakcyjnyScorponock był ciekawy, dopóki był bezfrakcyjny, potem format C i podzieliłlosy wszystkich ciekawych „złych”.

Animacja i Muzyka

Boooooli… ito baaaardzo boli. Animacja otoczenia czy postaci ludzkich, nie jest co prawdajakaś najgorsza, raczej standardowa dla typowych masówek robionych w tamtychczasach (Digominy, Pokemony i inne bączki czy karty). To CGI wykorzystane doprzedstawienia transformerów jest baaardzo fatalne, wręcz odbierającejakąkolwiek przyjemność z oglądania. Roboty wyglądają tak jak ich zabawki –toporne i ledwo ruchawe kloce. Dodatkowo artykulacja i sposób ich poruszaniawywołuje jedynie śmiech… Bardzo dziwne, a zarazem ciekawe są momenty gdytransformery nie są z CGI a zrobione w dosyć wysokiej jakości animacji 2D.

Spora różnica, prawda? JeżeliEnergon by tak wyglądał jak w drugim screenie, to oglądałoby się go dużolepiej.

Dubbing Angielski

Nawet niewiem, czy mogę napisać tu cokolwiek więcej niż zrobiłem to w recenzji Armady.Generalnie Energon ma tłumaczenie nieco lepsze od tego co mieliśmy w pierwszejczęści Trylogii Unicrona. Wciąż są małe wpadki w tłumaczeniu, czy mylenieimion. Niemniej nie było tak rażących błędów jak w Armadzie. Najgorzej wypadłygłosy wspominanego już Bulkheada i rodziny Kikera.

Podsumowanie

Zatem czyEnergon zasłużył na swoją kiepską opinię? Zdecydowanie tak. O ile Energonzaczął się bardzo dobrze z niezłymi ludzkimi postaciami rokującymi dobrze, to zkażdym odcinkiem było coraz gorzej, aż seria sama zgubiła się w sobie. Wdodatku kiepska oprawa audiowizualna serii nie pomogły. Niemniej Energon sprawiłsię lepiej niż zapamiętałem gdy leciał na polskim Cartoon Network. A czyzasługuje na miano najgorszej serii TF? Przekonam się bo seansie Cybertronu…

Ocena

4 Tetsujiny

Mobile Suit Gundam Unicorn 4

2011-11-16T01:20:00.001-08:00

Mobile Suit Gundam Unicorn

Rok Produkcji: 2010 - 2011

Ilość Odcinków 6 (wyszły cztery)

Czas trwania: około 60min.

Trailer

Najlepiej czasami komentować cośna świeżo, więc piszę ten tekst tuż po zakończeniu seansu najnowszego odcinkaUnicorna… Więc jak wrażenia? Jest wyśmienicie, jest genialnie i nawet nie wiemod czego tutaj zacząć, ponieważ chciałbym coś zachować na recenzje całej serii,nie wyczerpując wszystkich pomysłów podczas pisania tych krótkich opinii…

Zatem od czego by tu zacząć… Jużwiem, od tego co zawsze najłatwiejsze do odczucia, a zarazem najtrudniejsze doopisania- klimat. Unicorn to UC i to widać z każdym kolejnym epem corazbardziej. Co więcej jest to epickie UC, a Unicorn chyba już zdeklasowałkonkurentów w tej mierze. Jest smutno, jest ulotna nadzieja i jest tragedia. Toco zawsze cechowało kolejne produkcje z tego uniwersum (nie licząc jednej OVY).Klimat ten został doskonale uchwycony w kolejnych filozoficznych dyskusjachpomiędzy poszczególnymi bohaterami (choć nieco zwykłych dialogów mogliby daćnieco więcej, aby choć trochę odciążyć odcinek i zmniejszyć ryzyko wpadnięcia wpatos). Bitwy, a raczej jedna wielkabitwa jest niezwykle epicka… Jejepickość nie opiera się na tym, że nasz dzielny Gundam lata w tę i w tamtąstronę i pojedynczymi strzałami rozprawia się z tysiącami wrogich maszyn. Tumamy ukazaną operację wojskową w której udział biorą jedynie maszyny masowejprodukcji co stwarza niesamowity klimat, który dopełniają kolejne krótkiepotyczki pomiędzy dzielnymi żołnierzami Zeonu, a siłami zgnuśniałej Federacji.Robi to ogromne wrażenie i bardzo trudno to opisać słowami. Ogólnie jestwyśmienicie i mam nadzieję, że w kolejnych odcinkach raczej nie zobaczymybeamspamu tylko jak do tej pory kunsztowne potyczki wielkich robotów. Od stronyzarówno klimatu jak i oprawy audiowizualnej to arcydzieło. I chyba jedynie OSTod Turn A wciąż pozostaje najlepszym dla mnie soundtrakiem.

Przejdźmy teraz do fabuły ipostaci.

Ukazana tu opowieść corazbardziej kroczy tymi smutnymi ścieżkami, nie spodziewam się więc dobregozakończenia. Raczej zanosi się na takie jak zawsze - powrót do status quozapewniony przez wiernego pieska Federacji Brighta… Generalnie to nie jestdobry odcinek zarówno dla fanów Zeonu, jak i fanów Federacji (a są tacy?). Jesttak z dwóch powodów. Po pierwsze nasi dzielni mieszkańcy z kosmosu kolejny razdostają wciry, a po drugie ziemskie bydło dostarcza nam coraz więcej powodówaby ich nie lubić… Cóż, świat UC jest brutalny i nie wystarczy pacyfistycznybełkot nastolatka z autyzmem/lub grupy nastolatków, aby świat skierował się nawłaściwe tory… Jestem więc nieco przybity tym odcinkiem. Był dobry, był ostry,ale coraz bardziej odbiera mi nadzieję na w miarę szczęśliwy finał… Postacie sąbardzo solidne. Widać w nich co prawda archetypy znane z poprzednich Gundamów,ale jak rdzeń jest dobrze wykorzystywany to nie mam z tym większych problemów.Mineva wciąż „rządzi”, Maridy coraz bardziej mi żal, a co do Linksa to mamwciąż mieszane, ale i tak pozytywne odczucia. Co do Riddhe’a wreszcie, to corazbardziej go nie lubię (ale gość mnie nie drażni! To różnica). Generalnie jestbardzo dobrze. Z resztą postaci również się zżyłem jak np. z Zimmermanem i jegozałogą. Bardzo podobali mi się członkowie pozostałości Zeonu na Ziemi. Wielkaszkoda, że ich już nie zobaczymy.

Odcinek nie jest bez wad, jest momentami za bardzo pompatyczny ibrakowało mi nieco bardziej normalnych dialogów. Do tego niesamowite scenybatalistyczne doskonale oddające klimat walk wielkich robotów. Oby Unicornutrzymał wysoki poziom. Czekam z niecierpliwością na kolejny odcinek. Dobra,koniec lukrowania…

PS. Mam nadzieje, że ta nędzna Federacyjna podróbka BlackTri-Stars zginie marnie…

Agencja Prasowa Gwaden

2011-10-19T01:13:00.000-07:00

Kolejna AMV wydane przez Agencje Prasową Gwaden!

Tym razem jest to hołd dla War In the Pocket.

Transformers Armada

2011-09-18T12:17:00.000-07:00

TransformersArmada

Rok Produkcji : 2002 - 2003

Liczba Odcinków: 52

Opening

Fabuła

O tak, zaczynam przygodę z Trylogią Unicrona, częstookreślaną jako najgorsza część uniwersum Transformers. Armada musiałaby więcprzełamać moją niechęć i zrobić więcej niż taki RiD, abym uznał ją za dobrąserie. Czy jej się udało? Cóż… nie do końca. Sama seria wydaje się być jednym zwielu klonów Pokemonów jakie pojawiły się na początku XXI wieku: Digimony,jakieś bączki, czy jakieś super karty.Tylko, że w Transformers dostaliśmy małe roboty, które powerupują Transformery,odblokowują dodatkowy sprzęt, czy zwiększają siłę ognia. I tak właśniewiększość serii niestety wygląda. Z odcinka na odcinek Autoboty i Decepticonyrywalizują między sobą o kolejne Poke… ekhm Minicony. Po paru odcinkach niecorozbudowano fabułę, bo Transformery rywalizowały o Minicony, które z koleiłączyły się w potężne bronie, lub tarcze. Jednym słowem przez pierwsze 25~30odcinków kompletnie nic się nie działo i wszystko szło bardzo powoli. Tu i tampojawiały się nowe Transformery i zaobserwować można było lekki rozwój postaci.Wszystko śmiało można by skrócić o, co najmniej, 15 odcinków a seria by tylkona tym zyskała. Jednak po początkowej stagnacji, mamy kompletną zmianę. Niewiem czy w trakcie serii zmieniono scenarzystę, bo Armada uległa gruntownejprzebudowie. Zmieniono styl z szukania Pokemonów… ekhm Miniconów na rzecztajemniczego zagrożenia, którym okazuje się Unicron. Zresztą nastrój z aurątajemnicy przed słynnymi Unicron Battles był doskonały i zachęcał do dalszegozapoznawania się z serią. Dalej również gorzej nie było. Wręcz przeciwnie,nawet lepiej. Gdy obie frakcje przybyły na Cybertron fabuła naprała jeszczewiększego tempa. Pojawił się sojusz między Autobotami i Decepticonami przeciwkoUnicronowi. Bardzo ciekawie przedstawiono prawdziwe pochodzenie Miniconów irelacje pomiędzy poszczególnymi postaciami. Seria naprawdę zyskała przez tosporo punktów i utrzymała dobry poziom do samego końca. Klimat jest dobry, aledopiero od połowy serii. Mniej więcej od odcinka w który Starscream postanawiazmienić strony. Armada jako całość niestety przedstawia się raczej przeciętnie.Generalnie dlatego, że większość odcinków spokojnie można by wyrzucić do kosza.A szkoda, bo mimo wielu ułomności, naprawdę od pewnego momentu polubiłemArmadę.

Postacie

Generalnie nie mam tu czego za bardzo pisać. Wszyscy wpisująsię w stereotypy swoich odpowiedników z wcześniejszych serii. Hot Shot to poprostu połączenie Hot Roda z BBB, Red Alert to typ naukowca, Scavenger to Kup,a Optimus jest Optimusem z syndromem Prime’a. U Decepticonów jest lepiej,chociaż Megatron jest nudny jak zwykle. Za to palmę pierwszeństwa dzierżyStarscream i choć tak naprawdę rozwój tej postaci nie trwa długo, to jednaktwórcom udało się stworzyć postać bardzo ciekawą i rozdartą wewnętrznie. Mocnoprzypomina on tutaj Dinobota z Beast Wars. Choć jego rozwój trwał krótko, topoprowadzono go wręcz mistrzowsko. W pewnych momentach byłem wręcz zaskoczonysposobem poprowadzenia akcji. Sideways, będący w rzeczywistości Unicronem, jestrównież intrygujący. Niestety jest tak tylko w odcinkach bezpośredniozwiązanych z głównym wątkiem, bo w tak zwanym międzyczasie tracił całą aurętajemniczości i był zwykłym szeregowym Conem.

A teraz ludzie… eh… Generalnie gdyby obsada dzieciarniograniczyła się do Alexis i Rada byłoby przyzwoicie. Niestety jest jeszczeCarlos i dwójka, którą chciano usunąć ze scenariusza jeszcze w trakcie serii. Nicwięc dziwnego, że Billy i Fred nie mieli nawet minimalnej roli w sequelach.Szczególnie Fred wypadł tragicznie… gorzej nawet od Daniela z Headmasters. A tomówi już sporo. Cały czas tylko gadał o jedzeniu (podobno w japońskiej wersjimiał dużo lepsze dialogi). Sam Carlos początkowo był w miarę ok. Taki bardziejdenerwujący kumpel Rada, którego da się przeboleć. Niemniej o ile Alexis inieco mniej Rad zyskiwali moją sympatię z odcinka na odcinek, to Carlos corazbardziej zniżał się do poziomu opisanej już dwójki…

Muzyka i Animacja

Animacja jest baaaaaaaaaaaardzo nierówna przez całą serie. Czasamijest doskonała, pełna szczegółów, a transformery wyglądają genialnie. Nierzadkopojawiają się jednak TAKIE błędy, że największe bobole graficzne z G1 niewyglądają źle. Błędne znaki frakcyjne to tutaj najmniejszy błąd. Często sąproblemy z proporcją i Tefy wyglądają pokracznie. Raz nawet na cały ekranmieliśmy Jetfire’a przekolorowanego na Prime’a. Generalnie przez większośćczasu seria wygląda dobrze, niemniej często sprawia wrażenie robionej byle jak.

Remix klasycznego kawałka rozpoczynającego każdy odcinek G1wyszedł bardzo dobrze. Szkoda, że seria nie doczekała się wejściówki zprawdziwego zdarzenia. Reszta kawałków również jest dobra lub nawet bardzodobra.

Dubbing Angielski

O ile dubbing angielski w RiDzie był kiepski z powodu źledobranych aktorów, to tutaj zawiedli nie tylko aktorzy, ale i tłumacze. Całośćprzedstawia się również bardzo nierówno. Głosy transformerów są ok.,szczególnie Megatron ma świetny głos. Z kolei ludzie mają tak kiepski dubbing,że aż zęby bolą. Tłumaczenie było chyba robione na kolanie, bo błędów tam napęczki. Często mylone imiona: Jet Convoy, później został Jet Optimusem, TidalWave, został w pewnym momencie Shockwave’em. W innych przypadkach aktorzypomylili Tefy za jakie mówią.

Podsumowanie

Armada pozytywnie mnie zaskoczyła. Chociaż zaskoczeniepojawiło się dopiero w połowie serii. Kiepski dubbing, błędy animacji orazpierwsze 20~30 odcinków skutecznie mogą od tej serii odrzucić. Niemniej jest toseria z dynamiczną końcówką i świetnymfinałem. Całość określiłbym jako lekko ponadprzeciętną.

Ocena

6,0 Tetsujinów

Raport z Budowy: High Grade AMS-129 Geara Zulu (Guard's Type)

2011-09-03T15:20:00.000-07:00

AMS-129 Geara Zulu (Guard's Type)

Frakcja: Neo Zeon

Geara Zulu (Guards Type) jest wariacją standardowego Geara Zulu z dodatkowym wyposażeniem i wzmocnionym pancerzem. Guard's Type Zulu służą przede wszystkim jako wsparcie dla Full Frontala i jego Sinanju a także do obrony ważniejszych ośrodków. Sam Zulu jest rozwinięciem Geara Douga i kolejnym już pokoleniem linii Zaku. Podobnie jak Geara Douga, głównymi aspektami branymi pod uwagę przy projektowaniu tego MS był koszt produkcji i łatwość pilotażu. Także w przeciwieństwie do pierwszego pokolenia Zaku, nie ma tu supernowoczesnych technologii czy nowatorskich rozwiązań. Geara Zulu to solidna rzemieślnicza robota, doskonale spisująca się w roli standardowego MS'a bojowego.

Korpus

Cóż "historyczny" opis Zulu doskonale pasuje też do skomplikowania jego modelu. Korpus nie był niczym nadzwyczajnym + parę sporych naklejek. Niemniej składało się bardzo przyjemnie. Miałem też mały problem aby tylna część gładko połączyła się z przednią.

Głowa

BARDZO podobno do głowy Geara Douga, nieco różni się w designie, ale w budowie są identyczne. Jak zawsze w przypadku MSów Mass Produce mamy do wyboru dwa rodzeje hełmu: Leader i zwykły. Jako fan antenek, wziąłem wersje Leader.

Ręce

Czy to MG, czy HG ręce są zawsze tak samo upierdliwe i wymagające koncentracji aby ich koncertowo nie zepsuć. Najbardziej dały mi się o dziwo we znaki to dodatkowe płyty pancerza na ramiona. Jakoś mimo instrukcji miałem kłopoty z ich nałożeniem, a nie była to wielka filozofa.

Nogi

Nogi są zazwyczaj najbardziej skomplikowanym i zarazem najtrudniejszym elementem budowy. Tu jest podobnie, chociaż poza naklejkami nie miałem żadnych problemów. Szybkość z jaką zbudowałem nogi dała mi ogromną satysfakcje.

Krocze i gotowy model

Samo kroczę składało się z kilku części, które po paru minutach było już nieodzownym elementem modelu. Po dodaniu jeszcze pasów amunicyjnych można by uznać robotę za zakończoną. Ale przecież cóż to za robot bojowy, bez broni prawda?

Backpack i Uzbrojenie

ein Sturm Faust!

W pełni zaopatrzony pas, na MSie prezentuje się naprawdę świetnie.

No i gotowy model

Budowa broni przebiegła jak zawsze gładko ale i sporo frajdy ze sobą ta budowa niosła. Najbardziej podobał mi się karabin, ma świetny design.

Podsumowanie
Miałem spory dylemat czy wziąć standardowego Zulu, czy wersje gwardzisty. Ale z racji bardziej "widowiskowych naklejek" i dodatków w stylu naramienniki czy Bacpack. Zdecydowałem się na ten model. Sam Zulu jest świetnym przykładem doskonale zrobionego HG, który jednocześnie nie jest skomplikowanym i za bogatym w części modelem, ale i nie składa się tylko z "paru ramek". Budowa jest standardowa, w zasadzie Zulu to bardziej smukły Douga, więc jego budowa była bardzo podobna. Za to największym plusem Zulu jest uzbrojenie. Jest po prostu świetne i cholernie klimatyczne. Karabin, granaty, czy Sturm Faust, jak i sam design przywołują na myśl jedno: Wrmacht i w sumie nie zdziwiłbym się jakbym zobaczył w Hardkor44 coś w stylu Zulu. Osobiście model polecam, nie jest to zjawisko na miarę NZ-666, nie zaskoczy podczas budowy. Ele efekt końcowy jest warty tych dwóch (około) tysięcy jenów. Dla fanów militariów i Zeonowych sympatyków.

Zdjęcia Gotowego Modelu

Zdjęcie promocyjne.

Widok z porzodu

"Wrzućmy do tej studni granaty"

Naklejki może i są upierdliwe, ale dają niesamowity efekt.

Pas na dodatkowy sprzęt, prezentuje się bardzo klimatycznie

Ten karabin jest genialny!

Dwa pokolenia podstawowych mechów Zeonu.

W porównaniu do swojego szefa

Porównanie do HG NZ-666, rozmiar MSa Maridy, wciąż nie przestaje mnie zadziwiać

A tu do głównego bohatera Unicorna.

Porównanie do MG Victory i HG Gundam X Divider

Zulu w porównaniu z Trandsformerami

Transformers Robots In Disguise

2011-08-28T13:59:00.000-07:00

Transformers Robots In Disguise

Rok Produkcji : 2001

Liczba Odcinków: 44

Opening i Ending

Fabuła

RiD jest pierwsząserią telewizyjną TF która nie ma nic wspólnego z uniwersum G1 (wyłączywszy oczywiściewszelakie nawiązania). Jest za to serią, która dla rynku amerykańskiego zostałastworzona całkowicie przez Japończyków. Fabuła jak zwykle - Autoboty bronią Ziemi przed Megatronem i jegoPredaconami, jednocześnie odkrywając tajemnicę Fortress Maximusa.

Największą bolączkąRiDa jest fakt, że nie jest anulowanym Transtechem, mającym być epickimsequelem Beast Machines. Niestety serii nie było, pozostał jedynie cień tejkoncepcji, ale za to jest to cień bardzo przyjemny. RiD jest czymś w rodzajuAnimated - trochę trybutem, trochę autoparodią całej serii i rzecz jasna kampaniąreklamową linii zabawek - dosyć leniwej serii zabawek, jakby ktoś pytał mnie ozdanie. Najważniejszym elementem tej serii jest humor i w tej mierze wszystkojest zrobione bardzo dobrze. Mamy sporo zabawnych, a przy tym sympatycznych, postaciprzez co dużo zabawniej ogląda się kolejne gagi. Nawiązań jest również masa. Oile do samego G1 wiele ich nie znajdziemy (prócz tego, że wiele TFów jestrecolorami TFów z tamtego okresu), to do Beast Warsów i Beast Machinesów jestcałkiem sporo odwołań. Ot w jednym momencie jeden z Predaconów mówi, że niejest jakimś bezmózgim Vehiconem, innym razem przytacza słynny cytat OptimusaPrimala z BW. Przychodzi tu również na myśl rada Predaconów. Generalnie jestmiło, sympatycznie i bardzo kolorowo, przez co wszelaka powaga jakakiedykolwiek w seriach o Transformerach była zniknęła (okazało się niestety, żena dobre kilka lat). Jednak przy całym kolorycie, nastawieniu na humor icałkowitej niekompetencji Predaconów, RiD nie cierpi na najgorszy z grzechówseriali animowanych: seria nie jest infantylna, co mnie osobiściedoprowadzałoby do szału. Tutaj na szczęście wszystko zrobione było ze stosownym smakiem. Jedynepod tym względem do czego mogę się doczepić to powtarzający się gag z Kelly- postać,którą osobiście bardzo polubiłem jednakże niektóre „akcje” z nią niosą ze sobąspory ładunek wymuszenia i niekiedy braku pomysłu. Klimat jest ok. Lekki,przyjemny, jednakże całkowicie pozbawiony napięcia.

Postacie

Generalnie nie wiem,czy zaliczyć ten akapit na plus, czy jednak na minus. O ile jest parę świetnychpostaci, to istnieje także pokaźna grupa z syndromem G1. Jeśli chodzi o Boty togłówne skrzypce gra rzecz jasna Optimus Prime. Niczego szczególnego o nimpowiedzieć nie można. Tylko tyle, że jest to niezły Optimus, który na dodateknie choruje na syndrom Prime’a (Z tego co wyczytałem, to dlatego, że początkowonie miał być Prime’em). Jest jeszcze Ultra Magnus (najlepszy Magnus ever!).Wielka szkoda, że po dwóch, trzech odcinkach w których odegrał sporą rolę i zapowiadałciekawy wewnętrzny konflikt Autobotów, został zdegradowany do Power packa dlaOptimusa. Należałoby też wspomnieć o braciach autobotach: Prowl, Side Burn iX-Brawn, którzy mają większą role. Reszta się przewija, trochę widać BuildTeam, trochę mniej jest pociągów i poza paroma epami Spy Changers. Ludzkiepostacie w zasadzie ograniczają się do Kojiego i nie do końca ludzkiej T-AI. Onich nie można powiedzieć wiele złego. Daleko im jednak do Daniela zHeadmasters, a Kojiego też wiele w serii w sumie nie ma.

W stosunku doPredaconów i Decepticonów mam dosyć mieszane uczucia. Taki Scourge czy Sky-Bitesą świetnymi postaciami, jednakże cały ten ładunek humoru jaki ze sobą niosąpowoduje, że czarne charaktery w ogóle nie stanowią dla naszych dzielnychbohaterów zagrożenia. Nawet w finale gdy Galvatron zdobywa przewagę, to i tak niewywołuje żadnego napięcia. Jednak jak już napisałem RiD to przede wszystkimhumor i jako postacie komediowe wszyscy źli sprawdzają się doskonale.

Muzyka i Animacja

Typowa animacja dla„masowych anime” z tego okresu. Mogłaby być lepszej jakości, ale i tak tolepsze niż crapowate CGI o których niedługo będę się rozpisywał przy okazjiEnergonu czy Cybertronu. Ogólnie pasuje do lekkiego klimatu serii i nie ma zbytwielu rażących błędów w animacji. Mi akurat przypadła do gustu, choć mogła bybyć choć odrobinę bardziej szczegółowa. Niemniej fajnie zobaczyć niektóre moldyznane z G1 w grafice z XXI już wieku. Wypadają one tutaj bardzo dobrze,szczególnie Fortress Maximus. Muzyka jest dobra. Wpada w ucho i dobrze współgraz tym co widzimy na ekranie, a jak wokalistą zostaje Sky-Byte to już absolutniechce się jej słuchać.

Dubbing Angielski

Jako, że jest topierwsza seria stworzona przez Japończyków pierw na własny rynek a potem naAmerykański, RiD padł ofiarą typowego dla Anime angielskiego dubbingu. O ile wpoprzednich seriach tworzonych głównie przez amerykanów z pomocą japońskichanimatorów głosy były dobierane właściwe i z pełną powagą, tak tutaj mamy doczynienia z robotą „na odwal się”. Coprawda nie jest tu jeszcze aż tak źle, bo, w przeciwieństwie do Patlabora, RiDada się oglądać po angielsku. Generalnie jeśli chodzi o głosy transformerów iludzkich postaci pierwszoplanowych, robota została wykonana poprawie. Brawa zaOpika i Scourge’a. Jednak postacie drugoplanowe to już porażka na całej linii.Czasami dubbing jest tak zły, że aż bolą od niego zęby. Boleje przede wszystkimz powodu Kelly, której głos został spaprany koncertowo.

Podsumowanie

RiD to komedia ipodobnie jak Animated jest to seria będąca hołdem dla serii wcześniejszych. Niema szczególnie dobrego scenariusza, jednakże warto zobaczyć dla masy kapitalnych gagów, nawiązań do G1 i(przede wszystkim) do Beast Wars/Machines i paru fajnych postaci jak Sky-Byte czyScourge.

Ocena

6,5 Tetsujina

Agencja Prasowa Gwaden

2011-08-26T03:19:00.000-07:00

Retrospekcja serii UC w porządku chronologicznym powstałe przy okazji tworzenia Zeonowego trybutu.

Utwór pochodzi z Turn A Gundam.

Agencja Prasowa Gwaden

2011-08-25T10:13:00.000-07:00

Świat jest okrutny dla odważnych idei, a ziemska elita, zrobi wszystko aby dyskredytować kolonialną idee wolności i równości mieszkańców kosmosu i Ziemi. Aby pokazać prawdę i bronić się przed bezpodstawną i oszczerczą propagandą Federacji Ziemskiej. Ruch Neo Zeonu postanowił utworzyć Agencje Prasową Gwaden, która będzie prostowała kłamstwa Federacji i publikowała własne materiały promocyjne.

Drodzy mieszkańcy kolonii! Macie takie samo prawo do wolności i równości jak mieszkańcy Ziemi. Podnieście głowy i przeciwstawcie się okupantowi!

Niech żyje ZEON!

Folklore

2011-08-19T10:33:00.000-07:00

Nie samymi Wielkimi Robotami człowiek żyje, więc mały oddech, przed kolejnymi raportami i recenzjami mechówych serii. Oto gra, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie: Folklore.

Folklore
Platforma: PS3
Trailer:

Gdy przeglądałem PS Store w poszukiwaniu jakiegoś ciekawego dema, zwróciłem uwagę, na logo Folklore i sam tytuł tej gry, a jako, że wiecznie w Valkyria Chronicles grać nie można, demo sciągnąłem... i godzinę później licytowałem pełną wersje na allegro. Gra przyszła w następnym tygodniu i z powodów różnych spoczęła na półce na czas nie określony. Dopiero ostatnio znów płyta zagościła w moim napędzie i dałem się wciągnąć niesamowitej magii świata Netherrealm i jego poszczególnych królestw jak i samej malowniczej wioski Doolin i co ciekawe, wioska ta naprawdę istnieje i leży w Irlandii.

Fabuła:
Ciężko cokolwiek o niej napisać, bez większych spoilerów. Główna bohaterka Ellen dostaje list od swojej zmarłej 17 lat temu matki i prosi ją o przybycie do małej wioski Doolin, w tym samym czasie Keats otrzymuje telefon od zdesperowanej kobiety błagającej go o pomoc i on udaje się do tej wioski. Gdy Ellen dociera do Doolin spotyka tajemniczą kobietę, która jednak spada w przepaść i ginie. Sądząc, że to matka, nasza bohaterka udaje się na plaże gdzie leży ciało, tam traci przytomność... Budzi się w nocy małej chatce w wiosce i udaje się do pobliskiego pubu, gdzie spotyka istoty zwane Half-life'ami. Spotyka tam Stracha na Wróble, który prowadzi ją do tajemniczego kręgu i umożliwia jej poruszanie się po krainie Netherrelam. Tak się przedstawia początek tej historii, a im dalej tym ciekawiej, poznajemy szczegóły dotyczące tego co wydarzyło się 17 lat temu, przeszłość samej Ellen i jej związku z wioską, jak i tajemnice jej mieszkańców. Fabuła jest bardzo dobrze poprowadzona, pełno w niej zwrotów akcji, pojawiających się wątpliwości, czy ten inny świat naprawdę istnieje i czy tak naprawdę to wszystko dzieje się w głowie biednej Ellen, do tego zaczynają ginąć mieszkańcy. Muszę powiedzieć, że dawno nie byłem tak zaskoczony i ilością podejrzeń jakie miałem, co tak naprawdę dzieje się w Doolin czy co działo się 17 lat temu i kto naprawdę jest zabójcą. Klimat i oprawa jest niesamowita, widać ogromne pokłady wyobraźni twórców, nie tylko patrząc na fabułę, ale i poszczególne światy jakie odwiedzimy, designy ich mieszkańców, stworów, czy tytułowych Folklore'ów są niezwykłe, przychodzą na myśl najbardziej kreatywne tytuły, czy to książkowe, filmowe, czy gry.

Gameplay
Nawet najlepsze scenariusze na gry, opatrzone najlepszą grafiką itd. są kiepskie, jeżeli gameplay jest kiepski, bo ten element jest najważniejszy. W Folklore gameplay jest dwu jaki. Gdy poruszamy się po wiosce, to szukamy przedmiotów związanych z postaciami, które nas interesują, rozmawiamy z postaciami niezależnymi (zarówno dzień jak i w nocy). Doolin służy też jako swoisty „portal” pomiędzy różnymi królestwami bajkowego świata (do których możemy się dostać po przez portale widoczne tylko w nocy). Innym stałym ważnym miejscem jest Pub. Zarówno w dzień jak i w nocy, dostajemy tam zadania poboczne. Po ich ukończeniu możemy dostać rzadkie folki, lub surowce. A niektóre misje można powtarzać wielokrotnie.
Gdy przechodzimy do któregoś ze światów gameplay ze szczątkowej przygodówki zamienia się w nie co nietypowe action-adventure i tu też gra się dwu jako w zależności którą postać wybierzemy Ellen czy Keatsa. Rozgrywka polega na walce z folkami za pomocą uprzednio pokonanych folków. Gdy pokonujemy danego Folka, możemy albo go wchłonąć albo uśmiercić (zależy, też jakiego Folka stosujemy do walki z nim, bo wrogi stwór, może być albo odporny, albo możemy go tylko zabić wybranym folkiem). Po wchłonięciu, od razu możemy korzystać z usług pokonanego Folka. Mamy 4 sloty szybkiego wyboru, a reszta przejętych folków znajduje się w menu rozwijanym odpowiednim klawiszem i wtedy możemy przydzielić te 4 sloty. Same Folki dzielą się na żywioły(Ziemia, Lód, Ogień, powietrze, siła), jak i na to jaką dysponują one siłą (Różnica polega na typie absorpcji). I tu pojawia się różnica pomiędzy Ellen i Keatsem. Gdy gramy Ellen walczymy bardziej na dystans, wzywane folki materializują się w całości i stają naprzeciw Ellen, nie tylko jako siła szturmowa, ale i tarcza (są też Folki będące tylko tarczami), do tego w trakcie przemierzania różnych królestw, zdobywamy dodatkowe płaszcze, które zapewniają naszej dzielnej bohaterce odporność, albo przyspieszają regeneracje many. Ellen, korzysta też z Folków, które usypiają lub paraliżują wrogów. Z kolei Keats jako typowy facet nie zmienia ciuchów jak rękawiczek i preferuje bardziej ofensywny/bezpośredni styl walki, Folki materializują się tylko częściowo i są przedłużeniem ciosów zadawanych, przez samego Keatsa. Nasz bohater również dysponuje trybem alternatywnym, który drastycznie zwiększa siłę ciosów jak i odporność, jednak tylko czasowo i Keats wraca do swojej zwykłej postaci. Ładowanie trybu alternatywnego polega na wchłanianiu Idów wrogich folków.
Rozwój postaci również jest dwu jaki. Sama postać rozwija się przy absorbowaniu idów pojawia się mnożnik, przy pokonaniu małych folków liczy się liczba absorbowanych stworzeń, przy większych szybkość wchłonięcia. Gdy osiągamy kolejny poziom podnosi się liczba punktów życia i Many. Osobno rozwijamy też folki (uwalniamy karme). Polega to na wchłanianiu idów tego gatunku, zabijaniu wrogów rasowych za ich pomocą, czy wykorzystujemy zebrane surowce.
Całość jest płynna i grywana, chociaż gra ma swoje bolączki, gdy zmieniamy folki w slotach, gra zamraża się na chwilę, przez to traci się czasami płynność rozgrywki. Jednak sama gra nie jest jakaś wyjątkowo trudna czy wymagająca. Nie ma wyboru poziomu trudności, jednak nawet średnio rozgarnięty gracz, lub typowy przedstawiciel „gram głównie w przygodówki”, który cierpi na paraliż refleksu (jak ja) poradzi sobie z tym tytułem. Do tego twórcy pochowali w każdym świecie pięciostronicowe książki ze wskazówkami jak pokonać silniejsze (lub bardziej cwane) folki jakie spotkamy na naszej drodze. Na „końcu” każdego królestwa, czeka nas starcie z Folklorem. Starcia są ciekawe i bardzo kreatywnie wymyślone, jednocześnie nie sprawiają większych problemów o ile wiemy, których folków należy używać, a przy tym nie są nudne i nie mamy wrażenia ciągłej powtarzalności. Ba samo rozwijanie poszczególnych folków daje dużo zabawy i satysfakcji. Zadania poboczne również są ciekawe (najlepsze czaka nas w rozdziale 7) i wymagające i to nawet bardziej niż niektóre pojedynki z Folklorami. Zadania te odblokowujemy po przez rozmowy z mieszkańcami wioski.
A gdy zdobędziemy Keatsem i Ellen wszystkie folki czeka nas niespodzianka: alternatywne ciuchy dla obu bohaterów.

Muzyka i Grafika
Muzykę tworzył Kenji Kawaii… tak ten Kenji Kawai od Ghost In The Stell i jest niesamowita i niezwykle klimatyczne, doskonale potęgują nastrój opowieści jak i wszystkie melodie pasują do światów w jakich w tej chwili się znajdujemy. Jedynie zgrzyty pojawiają się przy niektórych cut-scens muzyka średnio pasowała do ogółu sytuacji. Jednak są to pojedyncze wpadki. Grafika jest przepiękna, szczególnie przy pierwszym wejściu do Królestwa Wróżek gra robi kolosalne wrażenie. Pisałem już o niesamowitej kreatywności twórców gry, każdy świat jest oryginalny, każdy Folk różni się od reszty (nawet rasy pokrewne, różnią się widocznie). Tutaj nie mam żadnych zastrzeżeń… no może mogłoby być więcej filmowych przerywników niż komiksowych, no ale nie można mieć wszystkiego. Sam dubbing, jest o dziwo bardzo dobry (zrobiony chyba przez Brytyjczyków) i nie psuje klimatu, jak to często bywa z japońskimi grami lokalizowanymi na język Angielski.

Podsumowanie
Przypadkowe spotkanie, zamieniło się we wspaniałą przygodę, Folklore stał się moim ulubionym tytułem na najnowszą konsole Sony, ba nawet przekonała mnie, że kupno PS3 nie było błędem. Grę polecam wszystkim, lubiącym ciekawe i kreatywne tytuły. Szkoda, że takie gry giną w morzu gier jak na przykład nijakich FPSów. Szkoda. Bo twórcy już ogłosili, że drugiej podróży do Netherrealam nie będzie.

Moja Ocena
Mimo wpadek: 10/10

Transformers: Beast Machines

2011-07-10T00:09:00.000-07:00

Transformers: Beast Machines

Rok Produkcji: 1999 – 2000

Liczba odcinków: 13 (Sezon 1), 13 (sezon)

Opening i Ending

Fabuła

Gdy zastanawiam się nad scenariuszem BM mam wrażenie, że powstał po, lub w trakcie imprezy jaką urządzili sobie scenarzyści po otrzymaniu wypłaty za BW. A musiała to być bardzo solidna impreza z dużą ilością alkoholu, prochów i innych używek, bo chłopaki mieli jaja tworząc serię dużo trudniejszą w odbiorze niż wszystkie poprzednie i wszystkie następujące serie Transformers. Mówię tak nie dlatego, że zawartość jest kiepska. Wręcz przeciwnie - scenariusz jest świetny, doskonale zwieńczający Beast Wars i całe uniwersum G1.

Historia rozpoczyna się dość tajemniczo. Maximale w formach zwierzęcych uciekają przez opustoszały Cybertron przed dronami. Primalowi udaje się zebrać Maximale. Uciekają do podziemi, gdzie dostają się do wyroczni, która formatuje ich do nowych technoorganicznych form. Tymczasem okazuje się, że władze na Cybertronie przejął Megatron II, który za pomocą specjalnego wirusa spacyfikował populacje i odebrał wszystkim mieszkańcom iskry. Optimus wraz z resztą Maximali są ostatnią nadzieją, nie tylko dla pokonania Megatrona II, ale i dla odzyskania przez Cybertron swojego prawdziwego oblicza. Tak właśnie mniej więcej przedstawia się fabuła. W późniejszych odcinkach Megatron powołuje do życia trzech generałów Vehikonów, gdyż bezmyślne drony nie radziły sobie ze sprytniejszymi Maximalami.

Akcja w Beast Machines jest bardzo dynamiczna, w zasadzie nie ma tu miejsca na odpoczynek - status quo tutaj nie istnieje. Każdy odcinek popycha akcje do przodu, każdy odcinek jest ważny dla głównego wątku i dla postaci, nie tylko tych, na których skupia się dany odcinek, ale dla WSZYSTKICH. Klimat jest jeszcze lepszy. Pusty Cybertron, nigdy nie ustępujące poczucie zagrożenia, partyzantka jaka uprawiają Maximale, no i rzecz jasna sam rozwój akcji. Nie zabrakło, też oczywiście odrobiny humoru. Co prawda ledwo się on przeciska prze gęstą i ponurą atmosferę, ale jednak trochę go jest. Głównie w wykonaniu Jetstorma oraz w dyskusjach i przemyśleniach Rattrapa. Same dialogi stoją na bardzo wysokim poziomie. To nie głupkowate dialogi, czy hurraoptymistyczne dyskusje przepełnione pustymi frazesami. Beast Machines traktuje widza jak dorosłego, któremu można przedstawić mroczną historię ze skomplikowaną fabułą, która porusza trudne tematy.

Beast Machines to szczyt możliwości scenarzystów, którzy pracowali przy Transformerach. Jak dotąd, żadna seria nie zbliżyła się do poziomu jaki prezentuje BM. Oczywiście są też małe elementy, które mi się nie podobały. Największy to ostatnie starcie pomiędzy Opikiem, a Megatronem II. Nie chodzi o to, że było ono nudne, czy przegadane, tylko o fakt, że wcześniej wszystkie Maximale zostały wyłączone z rozgrywki. Bardzo to hollywoodzkie pokazać starcie o wszystko pomiędzy Leaderami. Osobiście wolałbym gdyby, wszyscy starli się z Megatronem i dzięki współpracy wszystkich Megatron zostałby pokonany, a nie gdy wszystko zawiedzie, dzień uratuje Optimus (obowiązkowo musi poświęcić swoje życie). No i design Nightscreama, który w robotmode, prezentował się jak pokrzywiona wersja Michaela Jacksona.

Na koniec taka krótka dygresja na temat tego nieszczęsnego organicznego rdzenia, który powoduje takie wielkie kontrowersje… Nie jestem jakimś wielkim fanem Transformers, ale swoje już i obejrzałem i przeczytałem. Generalnie rozchodzi się o to, że Cybertron jest Primusem bogiem i stwórcą Transformerów, przez to nikt nie dopuszcza do wiadomości, że Cybertron może mieć jakieś organiczne części. Jednakże.. według G1 Marvel, Primus jest istotą bezcielesną, która po stworzeniu naszego wszechświata wniknęła w planetę, która stała się światem Tefów. Tyle, że jeżeli Primus był istotą bezcielesną, to dlaczego trzeba zakładać, że faworyzował istoty mechaniczne? Może na początku rozwijał obie formy? Aż jedna zdominowała drugą, albo jak w przypadku Borga ze Star Trek doszło do połączenia obu form (technoorganizmy, jakie też pojawiły się w BM), a potem doszło do zaniku organicznej części form…

Postacie

Największą zaletą Beast Machines są właśnie postacie. Dzięki temu, że kręcono tę serie w takiej, a nie innej technologii spowodowało, że, podobnie jak w Beast Wars, nie można było upchnąć tu do granic przyzwoitości masy postaci. Dzięki zaoszczędzonemu w ten sposób czasowi, scenarzyści postarali się bardzo solidnie rozbudować wszystkie pojawiające się w serii postacie. Wydarzenia przedstawione w serii bardzo sprawiają, że nasi bohaterowie bardzo się zmienią w porównaniu z tym jacy byli podczas Beast Wars. Szczególnie dotyczy to obu Leaderów. Obaj stali się skrajni (przynajmniej Op na początku) w swoich poglądach. Op chce zastąpić technologię organiką, a Megatron na odwrót - dąży do perfekcji technologicznego świata, w którym rządzić będzie pojedynczy umysł nad tysiącami dronów. Obaj mają obsesję i albo to zrozumieją, albo zaprowadzi ich ona do zguby. Każda przesada jest zła, a już w szczególności fanatyzm. Tutaj, choć mamy jasny podział na dobro i zło, to jednak nie jest to już tak czyste dobro i zło, jakie mamy chociażby w G1. Obaj się mylą i obaj po części mają rację. Jednakże tylko jeden jest zdolny do kompromisu, o ile zrozumie to zanim będzie za późno. Konflikt pomiędzy światem natury i techniki to główny motyw przewodni, ale znalazło się tu także pełno wątków pobocznych. Każdy z bohaterów ma własne „obsesje”, z którymi musi się zmagać. Arachna chce odzyskać (pierw samego, potem miłość Silverbolta). Rattrap ma problemy z dyscypliną, a Cheetor dorasta i w pewnym momencie staje się jedynym głosem rozsądku wśród Autobotów. Nightscream natomiast mierzy się z samym sobą. Vehicony na początku są ok, a interesujący zaczynają być w momencie kiedy dowiadujemy się, kim byli przed transformacją w Tancora, Jeststorma In Thrusta. Po nich następuje kolejna dwójka, ale jak dla mnie byli już zdecydowanie mniej interesujący i generalnie nie można o nich powiedzieć nic ciekawego, poza tym, że pochodzą z daaawnych czasów.

Muzyka i Animacja

Pisałem już o tym, że nie lubię CGI? Jednakże wyjątkowo w wypadku Beast Machines trzeba przyznać, że nadspodziewanie dobrze działa i doskonale współgra z mrocznym klimatem serii. Jedyne do czego się mogę trochę przyczepić to wygląd eksplozji, które przywoływały mi na myśl eksplozje generowane przez Nintendo 64. Porównując z późniejszymi produkcjami spod znaku Transformers, czy innych seriali ”kręconych” w tej technologii, BM prezentuje się wyśmienicie. No i jak wspomniałem mniej postaci = lepiej rozwinięte postacie.

Muzyka również wspaniale pasuje do serii. Przypomina mi nieco kompozycje Brada Fiedela, który stworzył muzykę do Terminatora. Doskonale współgra ona z mrocznym klimatem pustego miasta.

Podsumowanie

Podobnie jak w wypadku Terminatora, trudno stwierdzić mi, która seria jest lepsza, czy pierwsze Beast Wars, czy opisany tu sequel. Pod względem fabuły i rozwoju postaci bezwzględnie lepszy jest BM. Jednakże BM spotkał się z dużo bardziej chłodnym przyjęciem. Osobiście uważam, że z BW mogłem spędzić więcej czasu, dlatego też będę musiał wybrać BW, choć i BM zasługuje na…

Ocena

10 Tetsujinów.

Mobile Suit Gundam Silhouette Formula 91

2011-07-03T00:17:00.000-07:00

Mobile Suit Gundam Silhouette Formula 91

Liczba Tomów: 1

Liczba Rozdziałów: 10

Rok Wydania: Październik 1992 - 1993

Uniwersum: Kalendarz Uniwersalny

Kolejna już manga będąca prequelem/side story do F91 Gundam. Jest dla mnie lekko zaskakujące, że z anulowanej serii TV, z której ostał się jedynie nieźle sformowany film z gotowego już materiału, powstała tak duża ilość pozycji mangowych związanych z tą serią. Oto kolejna preCrossbone’owa historia z późnego UC.

Rzecz znów dotyczy lotów testowych nowego Gundama, ale na szczęście Ci źli już nie kradną eksperymentalnego Gundama (mają własnego). W przeciwieństwie do F90, również sam konflikt został ukazany bardziej przekonywująco i dużo lepiej. Choć i tutaj ma się wrażenie, że od pewnego momentu opowieść nagle przyspiesza i zbyt pośpiesznie zamyka wątki. W zasadzie tytuł sprawia wrażenie lepiej zrobionego F90 z ciekawszymi i lepiej rozwiniętymi postaciami. Dodatkowo otrzymujemy strony, na których znajdziemy: naszych bohaterów z AE, złego kapitana Federacji, resztki, resztek Neo Zeonu i zapowiedź wydarzeń z animowanego F91 Crossbone.

Akcja rozwija się początkowo powoli. Przestawione zostają nam postacie, wszyscy dostają ciekawe backstory. To właśnie postacie podobały mi się najbardziej. Tokio, Iris i Layala to dobrze skonstruowane postacie, których los nie jest nam obojętny. Podobnie zresztą jak ich przyjaciół z AE. Mimo, że ostatnie rozdziały mocno przyspieszają i sprawiają nam duży zawód, to jednak zależność pomiędzy Tokio, Layala i Baza (tego złego kapitana Federacji) i ostatnie starcie pomiędzy nimi daje sporo satysfakcji. Finał sporo rekompensuje i maskuje niedoróbki końcowych rozdziałów. W zasadzie można się przyczepić, że Crossbone’a było niewiele i stanowił jedynie zapłon historii… szkoda. Za to podobał mi się wątek resztek, resztek Neo Zeonu- dowiadujemy się co się stało z ludźmi, którzy walczyli dla Zeonu w Drugiej Wojnie, a nie chcieli znów żyć pod rządami Federacji Ziemskiej. Dodatkowo manga wyjaśnia nam powody, dla których nowe maszyny są dużo mniejsze od kolosów znanych nam z Drugiej Wojny, czy wydarzeń przestawionych w Unicornie. No i poznajemy kolejne mało złote głoski jakie zapisała Federacja w smutnej historii kolonii.

Od strony technicznej jest bardzo dobrze, kreska świetna i klimatyczna. Bardzo dobre Mecha design.

Werdykt

Silhouette Formula 91 przypomina nieco F90 początkową konwencją testowania nowego Gundama. W tym czasie staje się coś niedobrego i grupa bohaterów musi sobie poradzić z kryzysem. Bardzo dobrze nakreślone postacie- rodzące się przyjaźnie i konflikty. Nieco przedwczesne zakończenie psuje trochę ogólne wrażenie. Tytuł znacznie bardziej udany od F90 i stanowi lepszy Prequel do historii znanej nam z filmu Anime.

Transformers: Beast Wars

2011-05-23T03:43:00.000-07:00

Transformers: Beast Wars

Rok Produkcji: 1996 - 1999

Liczba Odcinków: 52 (Pierwszy sezon:26, Drugi sezon:13, Trzeci sezon:13)

Opening Sezon 1

Opening Sezon 2

Opening Sezon 3

Fabuła

Beast Wars jest kontynuacją G1, którego akcja dzieje się setki lat po wydarzeniach znanych nam z pierwszej kreskówki. Autoboty wygrały i po latach przeistoczyły się w mniejsze transformery- Maximale. Ich adwersarze- Decepticony- przeobraziły się w Predacony. Obie frakcje żyją we względnej zgodzie do czasu buntu grupy Predaconów. Megatron II, (przyjął imię po poniekąd znanym i nieudolnym liderze Decepticonów z G1), ukradł tajemniczy złoty dysk i okręt wojenny. Do schwytania predaconów wyznaczeni zostają Maximale pod dowództwem Optimusa Primala (nie ma to jak przeciw wojennemu okrętowi wysyłać statek badawczy…). Mimo dużej różnicy sił, zarówno Maximale jak i Predacony rozbijają się na prymitywnej pełnej energonu tajemniczej planecie. Tu przybrawszy formy zwierząt rozpoczynają wojny bestii.

Jeżeli by się chciało podsumować Beast Wars w jednym zdaniu to należałoby powiedzieć, że jest to japońskie G1 pozbawione swoich typowych przywar (koncentracja tylko na kilku postaciach, czy (dla niektórych) typowe japońskie elementy. Klimat serii jest wspaniały, a fabuła rozwija się naprawdę ciekawie. Postacie są oryginalne i w zasadzie wszystkie otrzymują sporo czasu aby dobrze się rozwinąć. W zasadzie brak tutaj typowych wypełniaczy (naliczyłem chyba ze 3). Każdy odcinek coś wnosi, przez co kolejne odcinki ogląda się coraz chętniej. Niestety widać, że parę razy twórcy poszli w ślepy zaułek (według nich). Problem z przeładowaniem energonem i konieczność wracania przez TFy do trybów bestii był ciekawy i spłodził kilka świetnych sytuacji czy odcinków. Niestety po sezonie numer jeden zrezygnowano z tego elementu (i kilku postaci). Drugim i ostatnim elementem który mi się nie podobał to upgrade’y jakie otrzymały TFy (Transmetal, Transmetal 2 dał lepsze designy). Oryginalne alty były świetne i bardzo klimatyczne. Kolejne (z wyjątkiem Tarantulusa, który zyskał charakteru), nie prezentowały się już tak dobrze. Szczególnie Primal i Megatron II prezentowali się raczej śmiesznie i zabawkowo (T-Rex z turbinami, czy małpa na desce surfingowej). Na tym wady się kończą, reszta to poezja. Odcinki są świetne. W Beast Wars z resztą jest najlepszy odcinek TF ever: „Code of Hero”. Pozostałe niewiele mu ustępują. Do tego fenomenalne wręcz zwroty akcji potrafiące wywrócić wszystko do góry nogami. Trzeba też BW oddać, że jako jedna z nielicznych (a w zasadzie jako jedyna, prócz sequela samego BW) miała scenarzystów, którzy potraktowali temat Transformers poważnie. Do tego pełno w niej nawiązań do G1. Dodatkowo kilka postaci znanych nam z przygód Autobotów i Decepticonów, również ma swoje 5 minut. Do tego BW próbuje w jakiś sposób usystematyzować samo uniwersum.

Postacie

W sumie nie wiem od czego by tu zacząć, bo można pisać tylko same superlatywy wobec występujących w BW postaci. Oczywiście niewielka liczba Tefów była raczej spowodowana sprawami technicznymi i budżetowymi, jednak miało to na serię zbawienny wpływ. Mamy po kilka tefów na frakcje, które w przeciwieństwie do tefów z innych serii nie nabierały charakteru po przeczytaniu Biokarty dołączanej do figurek. Tu każdy otrzymuje wystarczająco dużo czasu, żeby się rozwinąć, zmienić barwy frakcyjne, a nawet się zakochać. Oczywiście nie zabrakło też postaci średnio udanych, których pozbyto się na koniec pierwszego sezonu, czy początku drugiego (Tigertron i Airazor). Pojawiały się też też nowe transformery, raz lepsze (Silverbolt, BlackArachnia), raz gorsze (Airazor, Quickstrike). Reszta (szczególnie skład podstawowy u Maximali i część Predaconów) prezentowała się bardzo dobrze i co ciekawe bardzo oryginalnie. Megatron II jest pierwszym transformerem o tym imieniu, który zdobył moją sympatię, a jego charakterystyczne „Yes!” zawsze będzie wywoływać u mnie szczery uśmiech. Nowy Optimus również jest dobrze skonstruowaną postacią i choć ma sporo ze swojego przodka, to jednak nie jest aż takim wzorem cnót. Niesamowite są też relacje pomiędzy poszczególnymi Maximalami- chociażby przykład Dinobota i Rattrapa ukazujący kunszt scenarzystów pokazujących tą trudną przyjaźń od samego początku, aż końca. Doskonale zrealizowany jest też, wspomniany już, wątek romantyczny. Wspaniałe relacje, doskonałe i w większości bardzo dobrze rozbudowane postacie- aż trudno uwierzyć, że to wszystko znalazło się w produkcie będącym w zamierzeniach jedynie reklamą nowej linii zabawek. Trzeba im to oddać- twórcy wykonali fenomenalną pracę.

Animacja i Muzyka

Gdy patrzę na animację z Beast Wars, przychodzi mi na myśl tylko jedno: Nintendo 64. Oczywiście CGI użyte w BW jest dużo lepszej jakości niż grafika generowana przez 64 bitową konsolę Nintendo, ale bardzo ją przypomina. Dla mnie skojarzenie to jest jednak jak najbardziej pozytywne. Nie lubię CGI w serialach animowanych, jednakże ta z BW działa i nie przeszkadza (wręcz pomaga), co czyni ją jedną z nielicznych dobrze zrobionych serii w CGI. Muzyka jest bardzo dobra, klimatyczna, świetnie buduje nastrój, a muzyka z Openingu jest genialna (choć ma tak prosty tekst).

Podsumowanie

Jeśli chodzi o franczyzę Transformers, to mamy tu produkt niemal idealny. Jest w nim wszystko: dobrze nakreślone postacie, sporo akcji, dobra i wciągająca fabuła, a przy tym Hasbro też może być zadowolone, bo w bardzo dobry sposób zareklamowano zabawki. Obok Japońskiego G1, Beast Wars to najlepsza seria telewizyjna. Co mogłoby jej dorównać? Sequel, o którym następnym razem.

Ocena

10 Tersujinów

Transformers: Victory

2011-05-05T04:51:00.000-07:00

Transformers: Victory

Rok produkcji: 1989

Liczba odcinków: 44

Opening

Ending

Fabuła

Po zwycięstwie Cybertronów w poprzedniej wojnie, Destroni zmienili taktykę i zamiast skupiać się na jednym świecie zaczęli atakować różne planety. Aby temu przeciwdziałać Cybertroni i inne rasy stworzyli sojusz obronny (do którego należy także Ziemia), a jego dowódcą został Star Saber, któremu dowodzenie przekazał Ginrai. Choć brzmi tak jakby cała akcja miała rozgrywać się na różnych światach, to jednak lwia część akcji toczy się na naszej planecie (co nie jest szczególną wadą). Scenariusz i akcja zostały poprowadzone bardzo dobrze, dynamicznie, bez zbędnych przestojów. Jest też największa japońskiego G1, czyli ciągłość fabularna i fakt, że wydarzenia z wcześniejszych odcinków mają wpływ na dalsze losy naszych bohaterów. W zasadzie jedynymi bolączkami „Victory” są odcinki recapowe; jest ich naprawdę sporo - pięć w przeciągu serii TV plus jeszcze siedem, będących ostatnimi epizodami (więc tak naprawdę seria ma 32 odcinki). No i jest jeszcze typowe „walczę tak dobrze, na ile pozwala mi scenariusz”. Ten element, choć często maskowany (z różnym skutkiem), jest szczególnie widoczny w dwóch odcinkach o Victory Leo oraz w fakcie, że w zasadzie wszystko musi być rozwiązane przez Star Sabera (lub z jego znaczącym udziałem). Jednak to tylko niewielkie niedogodności. Poza tym serię ogląda się świetnie, ma sporo zdrowego, podanego ze smakiem humoru (Dino Forces!) i świetny klimat. Do tego, mimo niedowartościowania reszty załogi, postacie są ciekawe i nie ma nikogo, kto działałby mi na nerwy, a to spore osiągnięcie. Jeśli chodzi o finał był zdecydowanie lepszy od tego co widzieliśmy w „Headmasters”. Forteca Destronów robiła ogromne wrażenie, do tego znów widzieliśmy dezintegracje miast i cierpienia cywilów, no i epickie starcie Victory Sabera (połączenie Victory Leo ze Star Saberem) z Deathsaurusem był satysfakcjonujący, a epilog cieszył (szczególnie fanów Dino Forces, takich jak ja). „Transformers: Victory” nie jest specjalnie ambitną produkcją na miarę „Beast Machines”, czy chociażby „Beast Wars”, niemniej jest to solidna robota pozbawiona jakiś rażących wad (coś w stylu „Southern Cross”).

Postacie

Jest ich więcej niż w „Masterforce”, ale mniej niż w „Headmasters”, a przy okazji są stosunkowo dobrze rozwijane, szczególnie podobało mi się kontynuowanie wątku Ginraia i jego przebudowy w Victory Leo. Szkoda, że po paru odcinkach został zdegradowany do dodatkowych części do Victory Sabera. Sam Star Saber jest najlepszym przywódcą Botów od czasów Optimusa (nie liczę Grimlocka z komiksów), ma charyzmę w przeciwieństwie do nijakiego Fortressa i dobrze wykonuje swoje obowiązki i nie ucieka przed większym problemem jak Rodimus. Drażni tylko typowe superrobotowanie Victory i to, że Star musi niemal zawsze w pojedynkę rozprawiać się z zagrożeniem.

Reszta Cybertronów też ma swoje chwilę i widać, że scenarzyści starali się, żeby nie byli jedynie statystami podkreślającymi jak wspaniały jest Star/Victory Saber. Brainmasterzy są ok. Mają kilka fajnych epów, a gestalt jakiego formują wygląda bardzo dobrze (brak kończyn, czy głowy pojawiającej się znikąd). Multiforce mają więcej swoich odcinków niż bezpośredni podwładni Sabera (Brainmasterzy), no i jeżeli myślicie, że powerlinki były jakimś novum w Energonie, to „Victory” wyprowadzi Was z błędu (plus tutejsze powerlinki są zdecydowanie ciekawiej ukazane – na przykład mamy świetny odcinek, w którym pokazano kłótnie dwóch członków Multiforce o to, który ma być wiodącym robotem we wspólnej formie). Ich zestaw również przedstawia się bardzo dobrze i przypomina mi parę podróbek, jakie miałem w dzieciństwie. Jest też kolejny sixchanger, Greatshot, który podobnie jak dwaj poprzedni członkowie Klanu Sześciu jest outsiderem i honorowym wojownikiem. Niestety, nie ma zbyt wielu występów i nie jest tak interesujący jak Sixknight (choć ma fajną zbroje).

Zanim przejdziemy do Destronów, trzeba nieco powiedzieć o grupie Micromasterów, czyli Rescue Team, no i o jedynej głównej postaci ludzkiej, Jean'ie Minakaze. Jest on adoptowanym synem Victory Sabera. Tak, możliwie, że brzmi to kretyńsko, ale takim nie jest, mamy usprawiedliwienie dlaczego dzieciak kręci się z Transformerami (żyje z nimi od dziecka i w takim środowisku się wychowuje), a przy tym raz, że raczej jego obecność jest ograniczona, a dwa nie jest denerwująca. Jego najlepszym przyjacielem jest Holi - Micromaster i dowódca Rescue Team, przy tym nie jest jak w przypadku Whelieego chwastem, który poza wkurzaniem widza nic nie robi. Holi świetnie sprawdza się w ratowaniu cywilów, bo w przeciwieństwie do innych serii spod znaku TF bitwy nie odbywają się w pustych miastach czy nie ma ewakuacji offscreen.

A teraz najciekawsi Destroni.

Jeśli chodzi o Deathsaurusa to niewiele można powiedzieć poza tym, że jest to typowy wódz Decepticonów, choć jest bardziej rozgarnięty od Megatrona czy tym bardziej Galvatrona i stanowi bardziej wymagającego przeciwnika dla Cybertronów. Jego pobratymcy – Breastforce - są raczej mało ciekawi, wyjątek stanowią Hellbat i Leozack. Ten pierwszy przypomina skrzyżowanie Waspinatora i Starscreama, który nie tylko jest postacią komediową, ale czasami potrafi być wyjątkowo groźny. Leozack jest raczej średnio udanym klonem wspomnianego Starscreama, niby raz czy dwa usiłował przejąć władzę, ale potem zawsze kończyło się na gadaniu. Sami Breastformery to zwykłe Transformery posiadające napierśniki, będące czymś w rodzaju kaseciaków znanych z G1. Mają trzy formy: zwierzęca, broni i napierśnika. Leozcak wraz z piątką swoich podwładnych (szósty został zabity przez Hellbata) formują Leokaizera.

Na koniec zostawiłem trochę miejsca dla mojej ulubionej drużyny: Dino Force. To właśnie ta banda matołów kupiła moje serce, formujący Dinokinga (ciekawe, że wszystkie podgrupy, za wyjątkiem Rescue Team, formują jakiegoś gestalta), do tego jedyni pretenderzy w serii. Jeden element z nimi związany mi przeszkadza, to właśnie przez nich zginęli rodzice Jeana. Niemniej, dają nam pełno okazji do wybuchania śmiechem, zwłaszcza ciągłe „przepraszam” w wykonaniu Kakuryū. Zresztą dialogi prowadzone przez Gōryū (w przeciwieństwie do reszty dosiada swojej powłoki, a nie znajduje się w środku) i Kakuryū, również są fenomenalne. Należy też zauważyć, że mimo tego iż dinozaury mają mentalność kilkuletnich dzieci (prym w tym wiedzie wspomniany już Kakuryū), to są najwaleczniejszymi wojownikami Destronów, zawsze idą na pierwszy ogień i zawsze wycofują się ostatni (a to przecie najsłabsza (nie licząc Rescue Force) drużyna w serii), w dodatku lojalność wobec ich imperatora jest bezdyskusyjna. Dino Force, podobnie jak Dinoboty, są bardzo zgraną i oddaną sobie nawzajem grupą. Gōryū jest gotowy umrzeć za swoich podwładnych i odwrotnie. Dziwna lojalność jak na Destronów…

UWAGA KOLEJNY AKAPIT ZAWIERA SPOILER ODNOŚNIE ZAKOŃCZENIA

Niestety Deathsaurus nie docenił oddania dinusiów i porzucił ich na Ziemi, którą chciał zniszczyć, ranni i porzuceni otrzymują pomoc od Cybertronów. Uszkodzony, zdradzony i jednocześnie wdzięczny swoim wybawicielom Gōryū przekazuje Jeanowi informacje jak zniszczyć zasilanie kosmicznej fortecy i to właśnie dzięki nim Cybertroni zwyciężają. Gdyby cesarz Destronów nie porzucił swoich słabych, choć wiernych żołnierzy, to on odniósłby zwycięstwo. Po wojnie Dinoforce zamieszkali na ziemi. pomagają w odbudowie zniszczeń (DINOBUD - „Bezpieczeństwo Zawsze Pierwsze!”) i bawią się dziećmi w parku rozrywki.

Muzyka i Animacja

Zawsze pieję z zachwytu nad animacją w japońskim G1 i jej wyższości nad tą z amerykańskiego oryginału (który zresztą animowało to samo studio, a przynajmniej większość odcinków). Tutaj jest podobnie, choć zauważalne wtopy się zdarzają, generalnie najbardziej kłują w oczy nie te znaki frakcyjne co trzeba. Poza tym to wciąż doskonałe japońskie G1, bez setek Starscremów, dziesiątek Reflectorów i mini Bruticusów. Jeżeli chodzi o stronę muzyczną to też dostaliśmy to samo co poprzednio plus nowe kawałki. Opening jest świetny, a tekst piosenki również mi się podoba. Tak więc mamy tu do czynienia z solidną robotą studia, odpowiedzialnego za takie produkcje jak „Mazinger” czy „Getta Robo”.

Transformers: Zone

Opening

Generalnie cały swój pstrokaty i dziwaczny image japońskie G1 zawdzięcza niestety tym dwudziestu minutom z hakiem, na które składa się całe „Zone”. Podobno wyprodukowano pięć czy sześć odcinków, ale te nie ujrzały nigdy światła dziennego. I się nie dziwie, bo seria dobrze się nie zapowiadała: jasne wielokolorowe gestalty, nowy szef Destronów jest jakimś demonem (niczym Devil Z z „Masterforce”), a nowy wódz Cybertronów, Dai Atlas, wypada blado przy dużo lepszym i ciekawszym Victory Saberze (może to wina, że był to jeden odcinek). Jeśli chodzi o bohaterów ludzkich, to mamy pierwszą w historii parę gejów (w komiksie Akira został przepisany na dziewczynę; nie było to specjalnie trudne, gdyż oba dzieciaki wyglądają bardziej kobieco). „Zone' ma parę zalet, dobrze prowadzoną i dynamiczną narrację, do tego ładną i szczegółową animację, lepsze głosy Rescue Team, do tego satysfakcjonujące starcia wielkich robotów. Ba ten odcinek to dowód na to, że Predaking ma mózg!

Niemniej, nie jest to pozycja obowiązkowa, ani szczególnie dobra.

Podsumowanie

Myślałem, że nic nie zagrozi pozycji „Masterforce” jako mojej ulubionej serii „Transformers”. Jednakże „Victory” przebiło serię z Ginraiem - to świetnie poprowadzona, dobrze wykonana seria, z dynamicznym i ciekawym scenariuszem ze sporą dawką humoru i brakiem denerwujących postaci.

Oceny:

Transformers: Victory: 8 Tetsujinów

Transformers: Zone: 5 Tetsujinów

Raport z Budowy: High Grade GF13-050NSW Nobell Gundam

2011-04-26T09:33:00.000-07:00

GF13-050NSW Nobell Gundam

Reprezentacja: Neo Szwecja

Pilot: Allenby Beardsley

Nobell Gundam został skonstruowany w Neo Szwecji w 60 roku FC specjalnie na 13 turniej Gundamów, który odbywał się w Hong Kongu. Mimo iż reprezentuje Neo Szwecję, bardziej przypomina uczennicę z japońskiej szkoły, a nie jak w przypadku innych reprezentacji posiada wiele cech charakterystycznych dla danego kraju. Jedynie nazwa wywodząca się od Alfreda Nobla, może przywoływać na myśl ten skandynawski kraj. Mamy tu do czynienia z lekką konstrukcją wyposażoną w niewielkie ilości uzbrojenia, gdyż główną bronią Nobella jest szybkość, Gundam ten wyposażony jest też w Berserker System który znacznie poprawia osiągi maszyny, jednak znacząco wpływa na pilota. Ciekawostką jest też fakt, że Allenby Beardsley jest jedyną kobietą uczestniczącą w 13 turnieju, miała też znaczący wpływ podczas ostatecznej konfrontacji z Devil Gundamem.

Zawartość Pudełka

Tors

Ta kokarda jest słitaśna! A tak na poważnie, to dosyć prosta budowa, choć po drodze zapomniałem nalepić paru naklejek... Cóż gdzie się człowiek spieszy, tam się diabeł cieszy...

Głowa

Głowa jest jednym z najtrudniejszych ( o ile nie najtrudniejsza) elementów budowy, trudność przede wszystkim sprawiło mi wielkość elementów, A także stosunkowa spora ich ilość (niektóre MG mają prostsze głowy), no i konieczność panelowania niewielkich elementów.

Ręce

Nobell ma baaardzo fajne dłonie, bardzo kobiece ^^. Sama budowa była dosyć prosta i przyjemna. Chociaż (patrz zdjęcie 1) kilka razy sprawdzałem z instrukcją czy właściwie umieściłem elementy ramion.

Efekty dotychczasowej budowy

Nogi

Są... zgrabne... Naprawdę! Sama budowa przypominała budowę rąk i jakby się przyjrzeć to liczba elementów niemal taka sama jak ilość elementów rąk i podobnie jak w ich przypadku patrzyłem przy kolanach czy dobrze montuje wyznaczone elementy. Mogę tu zaznaczyć, że zabarakowałem i spanelowałem niepotrzebnie parę elementów... trza wyczyścić!

Krocze

Znów kokarda piiiiiisk! Krocze jest standardowe dla obecnych HG, w którym jest ukryty wlot (^^', bez skojarzeń) na podstawkę i możliwości poziomego obrotu nóg. Sama budowa raczej standardowa, wiele do instrukcji nie trzeba było zaglądać.

No i gotowy model (no prawie)

Teraz dopiero jest gotowy... znaczy gotowa :). Zapomniałem o systemie chłodzącym ^^.

Podsumowanie

Gdy pojawiła się jedynie zapowiedź tego modelu, to od razu wiedziałem, że chce go mieć! Siłą tej figurki nie jest skomplikowana budowa, ale sam design, który jest unikalny, przez wszystkie serie przewijały się kobiece mechy, ale te były tak kojarzone generalnie tylko z powodu nazwy, albo faktu, że kobiety je pilotowały. Nobell nie jest pozbawiony wad, przy bardziej wygiętej stopie, ta potrafi odpaść, sama budowa jest prosta i przychodzą namyśl najłatwiejsze budowy. Jednak model ma to coś, przez co można wybaczyć mu wszystko, przepiękny design i smukłość, a także bardzo interesującą broń, która zwiększa liczbę możliwości ustawienia jej na półce. Cieszy też fakt, że dodano podstawkę i dodatkową parę dłoni dla God Gundama, żeby można było oba modele ustawić w wspólnej pozie ^^.

A teraz parę zdjęć gotowego modelu.

Widok z Przodu.

Widok z tyłu.

W Gundamie, każdy znajdzie swoje fetysze :D

Wszystkie moje "damskie" MSy.

Nobell w stosunku do HG Gundama X Dividera i MG F91 Gundama

W porównaniu do Cobra Commandera i Swoopa z Animated

W porównaniu do Revoltecha Ingrama z Patlabora i Black Convoya z RiDa

A tak prezentuje się na półce, wielki plus za dołączoną podstawkę.

Mobile Suit Gundam F90

2011-04-10T13:48:00.000-07:00

Mobile Suit Gundam F90

Liczba Tomów: 1

Liczba Rozdziałów: 9

Rok Wydania: Październik 1990

Uniwersum: Kalendarz Uniwersalny

Rozpoczynam swój triumfalny marsz na Crossbone Gundam, który obrósł już w piórka prawdziwej legendy. Jednak zanim wezmę się za tę historię, trzeba zaznajomić się z tym, co było wcześniej i nieco lepiej poznać Gundama późnego UC. Tak więc, na tapecie luźny prequel F91 Gundam (serii TV która prawie była) - F90 Gundam.

Rzecz dzieje się parę lat przed wydarzeniami w F91 i w zasadzie nie ma nic fabularnie wspólnego z wojną z Crossbone. Historia opowiedziana w tym tytule mocno przypomina mi tą z F91 z dobrym i obiecującym początkiem, która od połowy przeradza się w bieg galopem do finału. A szkoda, bo rzecz zapowiadała się bardzo ciekawie i była to historia na więcej niż jeden tom. Fabuła opowiada o testach nowej maszyny federacji - Gundama F90, którego dwie sztuki są testowane w kosmosie przez naszych głównych bohaterów (Def, Sid i Navi (coś dla antyfanów Avatara). Jeden z Gundamów F90 zostaje skradziony przez tajemnicze ”stare” mechy Zeonu pamiętające czasy Wojny Jednorocznej. Federacja w obawie o to, co może tajemniczy przeciwnik zrobić ze skradzionym sprzętem powołuje nową flotę i wysyła ją w kierunku Marsa skąd przybyły wrogie siły. Wraz z eskadrą rusza trójka głównych bohaterów, którzy przy okazji ”łatwego” zwycięstwa mają zebrać dane z pozostałego im F90. Wśród załogi okrętu flagowego znajduje się też Porucznik Bosch weteran drugiej wojny z Neo Zeonem.

Jak już pisałem historia zaczęła się dobrze i tak pozostaje w zasadzie do dotarcia floty federacji na Marsa. Wtedy właśnie zamienia się to w pęd do zakończenia znany nam z filmów kompilacyjnych, czy F91. Wielka szkoda, bo klimat bezkresu kosmosu został pokazany wspaniale, a koncept starcia najnowszego sprzętu Fedków ze starymi Zaku wydawał się ciekawy. Wspaniała sposobność do pokazania, że liczy się pilot, a nie maszyna. Niestety walka pomiędzy obiema siłami była dla mnie zawodem bo szybko historia zaprowadziła nas do finału. Jeszcze raz powtórzę - wielka szkoda. Postacie są ok. Dobrze zaczęły, nieźle się rozwijały, ale przez końcówkę brakuje im polotu i wyrazistego charakteru (większy mieli już obaj porucznicy z Revival of Zeon), Sprawa tym bardziej rozczarowuje, że wszystkie postacie zapowiadały się ciekawie. Dowódca sił Fedków, dla odmiany, był niezły i podobał mi się. Główny przeciwnik naszych bohaterów, niby miał jakieś backstory, ale śreeednio to wypadło i niestety mało oryginalne. Zakończenie przeczytałem tylko i wyłącznie po to, żeby odfajkować i dowiedzieć się jaki los spotkał Navi (nie, nie niebieskie koty z Pandory). Końcówka została napisana mocno na siłę, choć bardzo dobre nawiązanie do 0079 zafundowano nam na zakończenie.

Od strony technicznej jest ok. Kreska wciąż mi się podoba, choć nie jest tak dobra i klimatyczna jak Revival of Zeon, ale przy okazji nie przeszkadza w czytaniu i pasuje do klimatu późnego UC. Designy MSów są bardzo dobre i również świetnie komponują się z klimatem opowieści. Zarówno główne Gundamy jak i inne MSy, także stare Zaku czy Domy, dobrze wyglądają.

Werdykt

Bardzo nierówny tytuł. Ma świetny klimat i dobrze budowaną historię z ciekawym wątkiem ocalonych z Zeonu, którzy uciekli na Marsa, ale z drugiej strony, mamy tu nierozwinięte postacie i wymuszony finał, jakby całość miała być dłuższa, ale zabrakło czasu, lub środków, na kontynuację. Niemniej, jest to dobre czytadło bez którego spokojnie można się jednak obejść, bo nie wpływa w ogóle na późniejsze historie.

Mobile Suit Gundam Unicorn 3

2011-03-10T06:59:00.000-08:00

Mobile Suit Gundam Unicorn

Rok Produkcji: 2010 - 2011

Ilość Odcinków 6 (wyszły trzy)

Czas trwania: około 60min.

Trailer

Trzeci epizod Unicorna miał sporę problemy aby się ukazać, raz okazało się, że wyprodukowano za mało płyt DVD/BluRay aby pokryć zapotrzebowanie, to do tego był spory problem ze steamingiem przez PSN. Czy było warto przeczekać te wszystkie przeciwności? Jak najbardziej tak!

O samej fabule nie ma co się rozpisywać na razie jest dobrze i mam nadzieje (choć sporę obawy o to mam) tak pozostanie, względnie jest świeżo, postacie dopisują, brak bzdur większego kalibru. W odcinku trzecim dzieje się sporo, jest dużo akcji i epickich scen batalistycznych a przy tym, jest (przynajmniej dla mnie) dosyć smutny, nie tylko z powodu śmierci postaci, które polubiłem, albo wydawały mi się sympatyczne, ale z samej atmosfery odcinka. Poznajemy backstory Maridy (lekko dziewczyna w przeszłości nie miała), ba nawet jest cameo naczelnego pedofila UC: Glemy’ego Toto. Full Frontal co prawda do Chara niezwykle podobny, to jednak Charem nie jest i choć dalej uważam, że Links powinien opowiedzieć się po stronie Zeonu, to jednak Frontall zasiewa swoim zachowaniem sporo niepewności. Zdecydowanie Mineva w tym odcinku znów błyszczy i pokazuje się z jak najlepszej strony, choć i w jej zachowaniu mamy mały zgrzyt, chce lecieć na Ziemie i pogadać z odpowiedzialnym w Federacji za politykę kosmiczną, wydaje się to o tyle dziwne, że Audrey powinna wiedzieć, że dyskusja z rządem Federacji mija się z celem. Jak już wspomniałem Links nie chce pracować zarówno dla Fedków, jak i dla Zeonu i wciąż nie wie co robić, więc dalej przeżywa rozdarcie pomiędzy dwoma stronami konfliktu, smutny jest fakt, że pewnie skończy się jak zwykle i tym razem ostatnie słowa Haman Karn, znów okażą się prawdą… szkoda. Niemniej dalszy ciąg ciekawi mnie niezmiernie jak to się wszystko skończy (chociaż rewolucji na pewno nie będzie, zważywszy na akt, że w F91 Federacja wciąż istnieje i niewiele się zmieniła od tego czasu). Lando Bell choć jest wyraźnie bardziej zdrową organizacją niż Tytani, co raz mniej mi się podoba, a to niby siły złożone z dawnego AEUG (w którego skład wchodzili również żołnierze Zeonu). Bo kto sprowokował bitwę w kolonii w pierwszym odcinku? Do tego przedmiotowe traktowanie Maridy (wielcy mi Prawi i sprawiedliwi).

Ale jeżeli odcinek wywołał u mnie takie emocje, to dobrze o nim świadczy, oglądając go czułem zachwyt, smutek i złość, ale cóż nie od parady jestem wielkim fanem Zeonu i nie kryje, że to ich w tej sytuacji popieram. Strona techniczna jest fenomenalna, przede wszystkim muzyka miażdży jest epicka i pasowała świetnie do scen batalistycznych, animacja wciąż trzyma ten sam poziom, ale powiem również tradycyjnie, że momentami jest dla mnie niestety zbyt cyfrowo, no ale to obecnie norma, więc nie mam co płakać w rękaw. Same bitwy są widowiskowe i trzymające w napięciu… dla fanów obu frakcji Brak nadmiernego Beamspamu i wszystko pokazane ładnie i stylistycznie, czego chcieć więcej.

Niestety nie ma róży bez kolców, ale to nie dotyczy się bezpośrednio tego odcinka tylko tego co nastąpi. Bardzo niepokoi mnie zdjęcie promujące czwarty odcinek do złudzenia przypomina mi fragment 0079, gdzie Amuro zmagał się z Ramba Ralem i choć spodziewam się tego to mam nadzieje, że Zinnerman nie stanie się jego klonem i nie będziemy mieli powtórki z historii. Osobiście liczę na rozłam Zeonu na frakcje Minevy i Full Frontalla. Choć to raczej mało prawdopodobne.

Raport z Budowy: High Grade NZ-666 Kshatriya

2011-03-02T03:11:00.000-08:00

NZ-666 Kshatriya

Frakcja: Neo Zeon

Pilot: Marida Cruz (Puru Twelve)

Anaheim Electronics to dość dziwna korporacja, bo nie dość, że często zmienia strony konfliktu które popiera (a nie chodzi o koszty, gdyż ich produkcje dla AEUG, były często robione dla ideai a nie dla zysku), to do tego dość łatwo dają różnorakim ludziom kraść swoje projektowane w pocie czoła maszyny, mające wszystkie najnowsze zdobycze techniki. Tak to właśnie było w wypadku Kshatrii jak i Sinanju, które z całą bezczelnością Neo Zeon wykradł. NZ-666 to zminiaturyzowana i ulepszona wersja NZ-000 Quin-Mantha, a ta wywodzi się z linii Qubeley. Mimo iż Kshatriya jest niemal dwa razy mniejsza od NZ-000, to dysponuje większą ilością funneli, jak i siłą ognia, tworząc z NZ-666 chodzącą/latającą fortecę, mogącą sobie poradzić z liczniejszym przeciwnikiem. Pilotem Kshatrii jest Marida Cruz jedna z nielicznych klonów Elpeo Ple (Puru), która przeżyła pierwszą wojnę Neo Zeonu.

PS: Nazwa "Kshatriya" została zaczerpnięta (zresztą jak i nazwa Qubeley) z Hiduizmu.

Zawartość pudełka (sporo tego, jak na HG)

Korpus

Gdy podchodziłem do budowy tego modelu spodziewałem się, tylko większego niż zwykle HG, który złożę w 2-3 godziny i pożałuje morza gotówki jaką wydałem na ten model. Szybko zostałem przywołany do porządku, budowa tułowia, może nie była jakaś wybitnie skomplikowana, ale pasowała raczej do MG z rodziny Qubeley niż do zwykłego HG.

Głowa

Chwilowy powrót do standardów. Głowę budowało się tak samo jak u reszty cyklopów z linii HG, dwa trzy elementy tworzące głowę plus dwa i naklejka dla ruchomej kamery oka.

Ręce

Tu już zabawa zrobiła się poważna, ręce składałem najdłużej i były najbardziej skomplikowanym elementem w całej budowie (choć dalej wcale, a wcale nie było lżej(a momentami nawet i trudniej). Trzeba było tu sporo uważać (raz, czy dwa przydarzyło mi się rozbieranie już złożonego elementu), coraz wyraźniej zdawałem sobie sprawę, że nie doceniłem komplikacji tego modelu. Upierdliwe było składanie elementów łączących skrzydła z rękami.

Nogi

Nogi, to drugi po rękach najbardziej skomplikowany element budowy i podobnie jak one wymagał skupienia i cierpliwości, aby wszystko przebiegło bez kompilacji. Akurat tutaj problem miałem tylko na początku przy składaniu stopy (zielony element tworzący przednią część osłony stopy nie chciał mi z początku, wejść, jednak, po chwili postanowiłem spojrzeć jak to ma wejść i już wszystko poszło gładko i sprawnie (ręce wyczuliły moją czujność). Dochodzą jeszcze dwie białe nalepki, które zauważyłem dość późno.

Krocze

Nieco podobnie jak przy Diasie, mało skomplikowany element, ale przy tym bardzo funkcjonalny i co ciekawe przednie panele osłaniające nogi, zazwyczaj w HG są połączone i nie ruszają się niezależnie, jednak w wypadku NZ-666 są one w klasie MG. Muszę nadmienić, że miałem tu problem, gdyż za chiny nie mogłem wpaść na to jak połączyć płytę z dodatkowym białym elementem i głowiłem się nad tym dobre kilka minut. Rozwiązanie okazało się jak zwykle banalne...

Chwila przerwy na podziwianie dotychczasowych efektów pracy

Skrzydła i Funnele

Gotowe już skrzydło z przygotowanymi Funnelami czekającymi na umieszczenie w gniazdach. Ehh mimo iż to strasznie powtarzalna robota, to ich załadunek sprawił mi niekłamaną przyjemność.

Model w zasadzie gotowy, brakuje jeszcze małego,acz niezmiernie istotnego elementu...

Tak jest! Chodzi o naklejki, niestety w przypadku Kshatrii element ten został przez Bandai schrzaniony dokumentnie. Rozumiałbym, gdyby elementy na które naklejki nachodzą były płaskie, jednak nie są i tam gdzie idą białe elementy mamy zmianę wysokości, przez co naklejki nie wyglądałyby ciekawie, więc moja siostra znacznie lepsza w pracach wymagających superdokładności a przy tym zręczności powycinała tylko białe elementy i nakleiła na model (tak jak zrobił to Dalong). Rozważałem też białą farbę, albo Gundam Marker, jednakże postawa mojej siostry zaowocowała chyba najlepszym wyjściem.

Model wreszcie gotowy. Tak w między czasie złożyło się też i Beam Sabery.

Podsumowanie

Mimo, iż miałem świadomość, że model nie jest "zwykłym" HG, to jednak kręciłem mocno nosem, bo jak wydać taką sumę pieniędzy na mimo wszystko HG. Szybko zweryfikowałem swoje niezadowolenie przy składaniu modelu i muszę teraz powiedzieć, że nie żałuje ani złotówki/Yena/dolara jakie wydałem na ten model. Jest niesamowity, ale niestety nie jest bez wad, przede wszystkim te nieszczęsne nalepki, które można było rozwiązać dużo lepiej i nieco na wyrost fakt, że skrzydła nie obracają się w pionie niezależnie od rąk, mocno na wyrost, bo to mimo wszytko HG. A tak model jest doskonały nie tylko z powodu genialnego Designu i jest wspaniałym zwięczeniem (jak na razie) linii zapoczątkowaniem przez Qubeley. Komplikacja modelu bardziej pasuje do modeli klasy MG, a nie HG. Możliwości pozowalności są ogromne przez co model nie przestaje być ciekawy po złożeniu i odstawieniu na półkę jak to często bywa z wieloma modelami/figurkami. Do tej pory kupiłem sporo modeli zarówno w wersjach MG i HG, ale nigdy nie byłem tak zadowolony z zakupu jak tym razem (pewnie dlatego, że średnio się kwapiłem z jego zakupem). Jest to jak na razie najciekawszy HG (obok Gundamów z After War z powodu braku alternatywy), jaki można znaleźć na rynku i choć sporo kosztuje, to nikt nie powinien być zawiedziony.

Zdjęcia gotowego modelu

I tradycyjnie zdjęcia porównawcze

I na koniec porównanie do protoplasty: Qubeley (warto zwrócić uwagę, że Kshatriya jest w skali 1/144 a Qubeley w 1/100)
PS: Podziękowania dla Jokera za obróbkę zdjęć.

Transformers: Headmasters

2011-02-17T09:12:00.000-08:00

Transformers: Headmasters

Liczba odcinków: 35

Rok produkcji: 1987

Opening i Ending

Fabuła

„Headmasters” jest serią, w której G1 z Japonii rozstaje się już definitywnie z oryginalnym G1 z USA. Historia dzieje się po trzecim sezonie G1 (czwarty do Japonii nie dotarł, podobnie zresztą jak film – stąd w Kraju Kwitnącej Wiśni powstało „Scramble City”, będące łącznikiem między sezonami drugim i trzecim). Galvatron wspomagany przez świeżo przybyłych Zaraka i Headmasterów znów atakuje Cybetron i Ziemię. Cele? Jak zwykle ten sam - energia i panowanie nad wszechświatem. Po wielu potyczkach ginie zarówno Galvatron, jak i Optimus Prime, Rodimus Prime natomiast opuszcza teatr działań wojennych. Nowym liderem Autobotów (Cybertronów) zostaje Fortress, a Decepticonów (Destronów) Zarak.

„Headmasters” jest czymś w rodzaju pomostu pomiędzy amerykańską serią, a japońskimi kontynuacjami G1. Są tu dobrze znane postacie i motywy z oryginalnej kreskówki, a jednocześnie po trochu wprowadzana jest japońska specyfika kuzynów przybyszów z Cybertronu, charakterystyczna dla gatunku Super Robots. Dlatego seria może podejść zarówno fanom klasycznych Transformerów, jak i dalekowschodnich wielkich robotów, czego niestety nie można powiedzieć o następnych w kolejce „Masterforce” i „Victory”.

Jedną z największych zalet „Headmasters” jest ciągłość fabularna. Każdy odcinek wnosi coś do głównego wątku i wpływa (choć niestety często bardzo nieznacznie) na poszczególne postacie. Transformery przestały w końcu być nieśmiertelne i niewrażliwe na ogień zaporowy, brak tu typowej dla całego amerykańskiego świata Transformers (i późnego japońskiego) zasady: „Walczę tak dobrze, na ile pozwala mi scenariusz”. Scenarzyści pozostali konsekwentni i nie osłabiali czy wzmacniali postaci w zależności od potrzeby chwili, co się im bardzo chwali. Jeśli chodzi o klimat to jest bardzo ok, chociaż czasami brak wyczucia sytuacji i stąd często sceny przechodzą z bardzo śmiesznych (lub mających za takowe uchodzić) w pełne dramatyzmu, przez co widz może czuć się niekomfortowo (chociażby odcinek, w którym Chromodome musi zastrzelić swojego najlepszego przyjaciela). Szczególnie za tą sytuacje winni są Daniel i Wheelie, będący bardziej natrętni i denerwujący niż w amerykańskim G1 (głównie dlatego, że oglądamy ich na ekranie znacznie częściej). Nie podobało mi się zbytnio też ostateczne starcie na Ziemi, które byłoby kompletną katastrofą gdyby nie genialne akcje Sixshota. Nie licząc ich bitwa jest monotonna i nudna. Często żartuje się, że w „Masterforce” są elementy Power Rangers. Osobiśvie to właśnie zakończenie „Headmasters” mi się z tym skojarzyło. Gdyby nie taki finał, przymknąłbym oko na niektóre wady i dałbym „Headmasters” wyższą ocenę, może nawet tak wysoką jak „Masterforce”.

Postacie

Nie są one niestety najmocniejszą stroną „Headmasters”. Ta odsłona japońskiego G1 cierpi na tą samą przypadłość, co G1 oryginalne: masa bohaterów i praktyczny brak rozwoju ich (za wyjątkiem Sixshota, który i tak porządnie zaczyna się rozwijać dopiero przez ostatnie kilka epizodów; a szkoda, bo motyw jego przyjaźni z Danielem nie tylko stworzył świetny potencjał na rozwój postaci Sixshota, ale ratował też postać Daniela). Nawiasem mówiąc, jeżeli uważacie, że Daniel był wkurzający w trzecim sezonie, to powinniście obejrzeć „Headmasters”. W tej serii chłopak bije rekordy w byciu irytującym, a razem z Wheelie'm tworzą najgorszy duet ever.

Ponarzekało się na postacie poboczne i komediowe, czas poznęcać się nad „głównymi”. Choć w zasadzie nie ma się nad czym rozwodzić – ot, typowa seria Transformers, zrobiona nieco bardziej na sposób amerykański niż japoński (stąd między innymi taka mnogość postaci.) Ogólnie rzecz biorąc nie mam żadnych pozytywnych, ani negatywnych odczuć – byli sobie ci dobrzy, byli sobie ci źli. Tyle. Fortress wypadł ok, jego rola ograniczała się do transformacji w big mode i kończenia odcinka. Tytułowi Headmasterzy również byli w porządku, oni dostali najbardziej rozbudowane osobowości (w szczególności Chromedome, który zaliczył potem cameo w „Masterforce”). Oczywiście poza nowymi postaciami pojawili się i starzy znajomi - Kup (czy może raczej Char, niezłe mu Japońce imię wybrali ^^), Rodimus, Optimus, wszystkie gestalty, no i sprowadzeni do roli pary clownów Cyclonus i Scourge. Na dobrą sprawę jednak żaden z nich nie miał większego wpływu na rozwój akcji. Dodam jedynie, że po tej serii jeszcze bardziej nie lubię Rodimusa. Po tym jak Scorponok wysadził Cybertron, Rod stwierdził bowiem, że... w sumie nic się takiego nie stało, po czym on, Char vel Kup i Blurr odlecieli w siną dal, zostawiając Fortressa z całym tym bałaganem. Nice.

Jeśli chodzi o nowych Decepticonów czy jak kto woli Destronów, to dzieli i rządzi wspomniany już Sixshot (gdzieś zasłyszałem, że SixKnight z Masterforce, to w rzeczywistości przebudowany Sixshot). Jest niejednoznaczny, dobrze prowadzony, a jego pojedynek z Ultra Magnusem to jedna z najciekawszych walk serii. Do tego wspomniana już przyjaźń z Danielem (wiem, że to głupio brzmi, ale pomysł poprowadzony kapitalnie). Reszta już nie jest tak ciekawa. Zaraka można przełknąć; typowy, żądny władzy nad kosmosem tyran. W sumie poza kilkoma punktami IQ więcej nie różni się zbytnio od Megatrona czy Galvatrona. Jeśli chodzi o nowe podgrupy, to albo goście są tłem, albo są bardziej zabawni niż niebezpieczni (o dziwo, Headmasterzy). Największy zarzut jaki mam do Destronów: Missfire jako jeden z najlepszych strzelców.

Muzyka i Animacja

Animacja „Headmasters” to ogromny skok jakościowy w stosunku do oryginalnego G1. Przede wszystkim jest dużo mniej wpadek animacji (zanik tych, które określam jako "jaskrawe" będziemy mieli dopiero od „Masterforce”), więc nie zobaczymy tysięcy Starscreamów czy dwudziestu Reflectorów, jedynie Bruticus znów miał tendencje pokazywać się w towarzystwie swoich komponentów i parę razy kilku Cybertronów stwierdziło, że lepiej jest być Destronem (sądząc po znaczkach frakcyjnych), nie mówiąc już o tym, że dwóch Destronów „cudownie przywrócono do życia" i dano im nawet wygłosić kilka linijek tekstu.

Muzyka przez wszystkie serie japońskiego G1 jest w zasadzie taka sama. Wiele utworów się powtarza, ale nie przeszkadza to w oglądaniu i doskonale poprawia wrażenie ciągłości pomiędzy wszystkimi tymi seriami.

Podsumowanie

Mimo wielu wad „Headmasters” ogląda się dobrze. Większość elementów humorystycznych naprawdę śmieszy, bitwy i pojedynki są ciekawe i dobrze zrealizowane (za wyjątkiem wspomnianego już finału). Jest to solidna dobrze zrealizowana seria o Transformers i co najważniejsze nie ma spadku poziomu w stosunku do G1, a to nie często się zdarza.

Ocena:

6 Tetsujinów

Mobile Suit Gundam 00 - Awakening of the Trailblazer

2011-01-08T15:02:00.000-08:00

Mobile Suit Gundam 00 - Awakening of the Trailblazer

Rok Produkcji: 2010

Czas Trwania: 120 minut

Uniwersum: Anno Domini

Trailer

Fabuła

Film jest słaby i to bardzo. Była to pierwsza od bardzo dawna produkcja Gundamowa, którą chciałem wyłączyć w trakcie oglądania (generalnie w ostatnich minutach seansu). A wszystko zaczęło się wcale nieźle…

Film zaczyna się od filmu w filmie, w którym pełno frazesów, beamspamu na pół, lub cały ekran i jeszcze większych wybuchów. Z początku myślałem, że to dzieje się „naprawdę”, jednakże po ubiciu złego gościa w złotym mechu dowiadujemy się, że jest to film oparty o wydarzenia z 2 sezonu. Pomyślałem, że jest to doskonała autoironia i dalej film pokaże się z dobrej strony, niezgorszą fabułą, ciekawymi postaciami jeśli nie pierwszo (jakoś 00 do pilotów Gundamów szczególnie szczęścia nie miał) to drugoplanowymi, no i rzecz jasna widowiskowymi i trzymającymi w napięciu potyczkami. Niestety film nie oferuje nam nic. Fabuła niby jest - pojawiają się tajemniczy obcy z Jowisza, którzy zmierzają w stronę Ziemi i tak naprawdę niewiadomo czego do końca chcą. Natomiast oś fabuły to próba porozumienia się z nimi, lub zniszczenia, gdyż obcy asymiluje wszystko na swej drodze zamieniając wszystko w coś na kształt zmiennokształtnego metalu. Pomysł oryginalny? Gdyż kosmici po raz pierwszy zawitali w Gundamie? Niekoniecznie - podobne istoty(a raczej istota) pojawiła się w G Gundamie: Devil Gundam, a jej komórki miały bardzo zbliżone właściwości. To, że wykorzystuje się stary pomysł, zmienia mu się nazwę i pochodzenie nie oznacza, że mamy do czynienia z czymś nowym! Dochodzi do tego skrajnie niepotrzebny i na siłę wepchnięty wątek inspekcji jakieś kolonii, który trwa z 15 minut i nie ma kompletnie żadnego odbicia na wątku głównym, a został umieszczony tylko po to, żeby móc wprowadzić Marinę. Ogólnie film można podzielić na dwie części: pierwszą połowę w miarę strawną i drugą już całkowicie niestrawną. Pierwsza połowa to przedstawienie sytuacji i powolne budowanie klimatu typowego dla filmów opowiadającymi o inwazji obcych, czy o kamyczkach spadających na ziemie. Druga część to kulminacja, czyli bitwy, dywagacje i próby rozwiązania problemu. Ta część to kpina. Wszystkie bitwy są na jedno kopyto, bohaterowie zanim strzelą, albo podczas strzelania, wykonują dziesiątki piruetów, potem znajdują się w opałach i ratuje(ą) ich niespodziewany(ni) sojusznicy(sojusznik). Podobnie jest w finale, tylko w dużo większej skali i w gorszym guście. W finale ELSy zaczynają przyjmować kształty Msów i okrętów, a co za tym idzie nie łapiemy kto jest kim i tak naprawdę nie obchodzi nas to, gdyż postacie, które polubiliśmy przez pierwszy sezon i drugi, tutaj zostały spłycone, niewykorzystane i/lub stanowią jedynie tło dla Setsuny, który cofnął się w rozwoju do sezonu numer 1 (z tą różnicą, że nie gada jak potłuczony, że jest Gundamem). Kosmici i Gundam się wzajemnie wykluczają, bo to nieco odbiega od, moim zdaniem, idei Gundama, który przy okazji kolejnych serii pokazywał nam kilka stron konfliktów, po których każdy widz mógłby się opowiedzieć, bo każda frakcja coś oferuje i każda ma wady. W filmowym 00 tego nie ma. Możemy być tylko i wyłącznie po stronie ludzi, bo kosmici nie mają osobowości (w końcu to latający zmiennokształtny kosmiczny złom). Swoją drogą film chyba tym nieszczęsnym Jowiszem nawiązuje do Odysei Kosmicznej, a ich okręt/planeta przypomina mi Unicrona z uniwersum Transformers.

Uniwersum Anno Domini dało nam pierwszy świetny sezon i drugi już niestety średniawy, ale wciąż przyjemnie oglądający się spektakl. Za to film to kpina pozbawiona większego sensu. Widać, że twórcy nie mieli absolutnie na niego pomysłu i poszli po linii najmniejszego oporu, a przecież musieli zakończyć tego Gundama…

Jak dla mnie Gundam 00 kończy się na drugim sezonie.

Postacie:

Postacie są albo nudne i nieciekawe, albo działające na nerwy. No może poza Grahamem, który wraca do swojej świetności z pierwszego sezonu (szkoda, że tak mało miał czasu antenowego) i duetem Kathy i Patricka. Generalnie miałem odczucie pod koniec, że pojawi się ekran wyboru postaci i będę musiał wybrać bohatera, którego dalszy los mnie interesuje. Ot w tym względzie mamy do czyniania w 00 The Movie z takim Mortal Kombat Trilogy, czy Tekken Tag Tournament. Wystąpiły w zasadzie wszystkie postacie jakie przewinęły się przez oba sezony (z wyjątkiem tych co zginęli choć i parę trupów się pojawiło). Niestety mimo mnogiej liczby postaci, nie przekłada się to na jakość. Wszystkie są jedynie tłem dla Setsuny, który i tak nadal jest nieciekawy i nudny. Żal mi było w tym filmie Feldt i młodego Smirnova (który był w filmie chyba tylko dlatego, że wystąpił w poprzednim sezonie). Graham, choć zaliczył dosyć udany występ, to jego rola była w zasadzie marginalna. Nowe postacie były nudne i powtarzały charaktery tych, co nie dożyli końca drugiego sezonu. Ot mamy tu typowy all stars, wszyscy dotychczasowi bohaterowie plus kilka nowych i zero rozwoju postaci.

Mechy:

Jeżeli nie masz fune… to jest fangów, to twój mech/gundam nie jest trendy. To mogę spokojnie stwierdzić oglądając mechy z 00. Oprócz Flagów (które dużo punktów paradoksalnie u mnie zarobiły na tym filmie), gundamy to w zasadzie te same modele co w sezonie pierwszym z dodatkowymi funelami, albo większymi tarczami (Quan(T) to taka Exia tyle, że z większą tarczą). Nic dodać nic ująć, to co już widzieliśmy w poprzednich dwóch sezonach. Z tą różnicą, że Flag dla odmiany mi się podobał.

Animacja i Muzyka:

Bywa różnie. Sama animacja jest nieco poprawioną wersją tego co widzieliśmy w serialowych przygodach Setsuny i spółki. Jak dla mnie jest nieco zbyt cyfrowo, a niektóre elementy wyglądają bardzo sztucznie. Szczególnie mowa tu o wodzie i ciałach niebieskich (jak zobaczyłem zniszczenie Ganimedesa i Io, to ryknąłem śmiechem). Muzyka natomiast jest wyśmienita. To jedyny naprawdę błyszczący element tej produkcji, choć czasami i ona przejawia symptomy pójścia w ostry stereotyp (melancholijna piosenka pod koniec filmu).

Podsumowanie:

Marność nad marnościami i wszystko marność. Film nie spełnia niestety żadnych założeń. Nie sprawdza się jako film akcji, jako dramat tym bardziej, bo fabułę raczej zaczerpnięto z głupiego filmu o inwazji obcych i próbowano połączenia tego rodzaju kina z SF klasy 2001 Odysei Kosmicznej. Filmowe przygody Setsuny oceniłbym lepiej, gdyby produkcja ta powstała w latach 70tych, względnie pierwszej połowie lat 80tych i w tytule miała Mazinger, Getta Robo, lub jakiegoś ich klona…

Plus za Grahama (naciągany), plus za muzykę i plus dla duetu Patricka i Kathy Mannequin. No i plus za film w filmie…w sumie 3,5.

Ocena: 3,5 Tetsujina

Raport z Budowy: Master Grade RMS-099 Rick Dias

2010-12-31T09:10:00.000-08:00

RMS-099 Rick Dias

Frakcja: Anti-Earth Union Group

Pilot: Quattro Bajeena, Apolly Bay, Emma Sheen, Amuro Ray, Roberto.

Rick Dias jest pierwszym masowo produkowanym mechem dla AEUG. Początkowo jego projekt nosił dumną nazwę Gamma Gundam, gdyż jednostki te były produkowane z nowo odkrytego stopu metali: Gundanium. Jednak interwencja Porucznika Quattro spowodowała zmianę nazwy na Rick Dias. Maszyna ta mocno przypomina MSy Zeonu ponieważ wielu konstruktorów po upadku księstwa znalazło azyl w Anaheim Electronics, która to firma zdecydowała się na pełną pomoc dla AEUG w ich walce z Tytanami (choć tym udało się zmusić AE do wydania im Marasai, oryginalnie przeznaczonych dla AEUG). Dias jest jednym z pierwszych masowych MS posiadającym kokpit z 360 stopniowym zakresem widzenia, co znacznie zwiększa skuteczność w walce. W momencie rozpoczęcia konfliktu Gryps był to najnowocześniejszy i najsilniejszy MS, latali nim najlepsi z najlepszych pilotów AEUG (o ile nie posiadali oni własnych maszyn) i MS ten walnie przyczynił się do zwycięstwa AEUG w konflikcie Gryps. Początkowo standardowymi kolorem Diasa był ciemnoniebieski, jednak po tym jak Quattro przesiadł się na MSN-00100 standardowym kolorem Diasa stał się czerwony.

Zawartość Pudełka

Korpus

Moje początkowe zdziwienie: A gdzie kokpit i pilot?! Po czym przypomniałem sobie, że Dias jest MSem w którym kokpit znajduję się w głowie. Sama budowa tego elementu przypominała mi składanie Qubeley (zresztą cały model składało się jak maszynę Haman), była prosta i nie wymagała jakiś akrobacji małymi częściami jedynie połączenie przedniej części i tylnej sprawił mi nie lada problem, żeby wszystko to się ładnie złączyło. Problem stanowi za to jeden z pasów, który nie bardzo chce siedzieć na miejscu i często przy ruszaniu Diasa lubi wylecieć. Nie wiem, czy to wada konstrukcji, czy ja popełniłem gdzieś błąd.

Głowa

Uduście, ale nie wiem, czemu zniknęło mi zdjęcie, górnej części złożonej już łepetyny... Głowa jest mało standardowa jak na dotychczasowe moje budowy, ani nie ma tam obrotowego oka jak u reszty moich cyklopów (Gouf, Rick Dom czy Geara Douga), Czy klasycznej Gundamowej głowy (połącz przód i tył no i naklej naklejkę). Mamy za to ukryte działka i stale wmontowane oko.

Broń

2xBeam Pistol i AE/ZIM.C-BAZ-531 Clay Bazooka, nic dodać nic ująć standardowe wyposażenie modeli składane w standardowy sposób, dziwi mnie tylko to, że instrukcja każe nam je składać środku całego tego interesu.

Ręce

Baardzo przyjazna (jak na ten element ) budowa, do tego, całość jest solidna i bardzo dobrze się trzyma w przeciwieństwie do innych MG, które często lubią gubić kończyny, do tego artykulacja palców... zamiast standardowej z trzema osobnymi elementami mamy...

Rocket Thrusters Naramienniki i Głowa CDN.

Char w Pokebollu eee nie w kokpicie/kapsule ratunkowej ...

Urządzenia peryferyjne do tułowia: Główne silniki, gustowne naramienniki i dolna część głowy, czyli kokpit. Wszystko łatwo i przyjemnie, połącz: trzy, może cztery części jednocześnie.

Krocze

Budowa i łatwa, w przeciwieństwie do co poniektórych modeli, nie jest to najbardziej wymagający element. A mimo prostoty całości, wszystko działa jak na leży i nie krępuje niepotrzebnie ruchów nóg.

Nogi

Nogi klasycznie są najbardziej skomplikowanym elementem i ich budowa wymaga przede wszystkim tony cierpliwości i uwagi, aby wszystko odpowiednio ukończyć i żeby nie pojawiły się nagle dwie lewe nogi, czy zakryty łącznik. Reszta przebiegła już sprawnie i podobnie jak w Qubeley nie mamy tu małych płyt pancerza, tylko duże połacie, przez co budowa nie jest skomplikowana, jak w przypadku RX-0, czy Zety.

No i wisienka na torcie: Beam Saber i gotowy model.

Podsumowanie

Bardzo przyjazny model, który składa się bardzo sprawnie i szybko przy czym instrukcja nie zostawia wielu okazji do pomyłki. I choć mimo że całość wydaje się prosta i model wygląda tylko jak powiększona wersja HG, to jednak daje sporo radości, przede wszystkim jest solidny, nie ma tutaj tego poczucia kruchości jak przy innych MG. Przy czym model ma bardzo dobrą artykulacje (czego niestety na zdjęciach poniżej nie widać). Dodatkowo genialne dłonie z pełną artykulacją palców (znów wspomnienia z budowy Qubeley). Pozycja obowiązkowa dla posiadaczy reszty MSów Chara czy fanów Zety. Co najzabawniejsze, ciągle odkładałem zakup tego modelu, cały czas mówiłem sobie, że Diasa zamówię od razu w obu wersjach i zrobię podwójny raport, niestety problemy (głównie finansowe, musiałbym się liczyć z cłem i fakt braku weny na model wakacyjny (tak Diasa złożyłem w wakacje, ale jakoś nie miałem ducha na zrobienie raportu)). Żałuje, że kupiłem ten model... tak późno.

A teraz tradycyjnie trochę zdjęć gotowego modelu:

Na co nam tarcza antyrakietowa wystarczą nam Diasy z ich działkami przeciwrakietowymi.

- Hey Shockwave!

- What?

- Fuck you!

Dwie Bazooki, jedna Diasa, druga MSN-00100, miła niespodzianka, że pasują.

Pierwszy Gundam, Gamma Gundam i Mark II

Porównanie do modeli klasy HG: X Gundam i protoplasta Diasa: Rick Dom.

ArgamaTeam: Brak tylko Nemo i drugiego Diasa!

No i porównania do TF.

Mobile Suit Gundam: Revival of Zeon

2010-12-24T04:44:00.000-08:00

Mobile Suit Gundam: Revival of Zeon

Liczba Tomów: 1

Liczba Rozdziałów: 5

Rok Wydania: Październik 1988

Uniwersum: Kalendarz Uniwersalny

Przykładowe Strony:

Jednak stało się. W końcu zapowiadana od października debiutancka recenzja komiksu z Wielkimi Robotami w roli głównej. Choć chciałem wpierw zacząć od czegoś kiepskiego, to jednak atmosfera świąteczna zrobiła swoje i przedstawię wam naprawdę ciekawą pozycję będącą wypełnieniem luki pomiędzy ZZ Gundam, a Kontratakiem Chara.

Strona Fabularna

Revival of Zeon jest nieco nietypową pozycją, gdyż nie posiada wyrazistego głównego bohatera. Mamy tu bardziej do czynienia z bohaterem zbiorowym- żołnierzami Neo Zeonu, którzy pozostali na Ziemi po śmierci Haman Karn i zakończeniu Pierwszej Wojny Neo Zeonu. Choć brak postaci, z którymi możemy się identyfikować, powoduje że z pozoru czyta się tą pozycje bez większych emocji, nie jest tak do końca. Od drugiego rozdziału wszystko się zmienia. Całość jest podzielona na pięć rozdziałów opisujący pięć różnych operacji wojskowych, od rozpaczliwych prób by siły Federacji nie przełamały linii obrony, po zdobycie bazy Verboten w zachodniej Europie i wycofanie się wszystkich sił z Ziemi, by wzmocnić nowonarodzony drugi Neo Zeon pod panowaniem Chara. Nie ma tu typowego Gundamowego scenariusza. Raczej obserwujemy rozpaczliwe zmagania zwykłych żołnierzy, którzy pomimo (kuriozalnej wręcz) klęski, wciąż walczą za swoje ideały. Co najważniejsze, choć cała historia skupia się na żołnierzach Zeonu, to nie zapomniano, też o Federacji, choć to oni są tu postaciami negatywnymi. Oczywiście, jeżeli można w ogóle mówić w przypadku Gundama, o stricte negatywnych i pozytywnych postaciach. Dano parę dialogów i dla nich, aby ich nieco „uczłowieczyć”. Wracając do naszych żołnierzy z Axis- dano nam kilku pilotów, których przestawiono bliżej. Przede wszystkim jest to Porucznik Kurtz, który stał się bohaterem operacji zdobycia bazy Verboten. Jest on na pewno bardziej wyrazisty, niż porucznik Brown z poprzednich rozdziałów. Pozycja ta wybitnie jest kierowana do osób lubiących Zeon lub interesujących się okresami z pomiędzy filmów. Ja, jako wielki fan organizacji z Side 3, czytałem ten tytuł z wypiekami na twarzy, ostrożnie śledząc losy maluczkich pilotów walczących o przetrwanie na niegościnnym terenie. Same bitwy zostały przestawione bardzo dobrze. Są wyraziste i dynamiczne, a przy tym czytelnik nie gubi się w całej tej zawierusze. Kolejnym mocnym punktem są klimat i rysunki, które genialnie pasują do Zeonu, bazującym na lekkim zwermachtowieniu ich wizerunku, który nawiasem mówiąc osiągnął szczyt w pierwszym Igloo. Zarówno mundury obu stron jak i lekko zmodyfikowane designy znanych nam już mechów z Zety czy ZZ przypadły mi mocno do gustu. Modyfikacje nadały im bardziej realistyczny wygląd (nieco II Wojenny klimat). Bardzo fajnym dodatkiem są też pierwsze strony, które opisują nam MSy jakie napotkamy oraz przestawiają żołnierzy w różnych sytuacjach jeszcze bardziej potęgując klimat i odpowiednio przygotowując do historii właściwej. Z postaci znanych, mamy krótką wzmiankę o Brightcie, jak i występ Chara, który rozkazuje wspomóc siły na Ziemi wszystkim co im potrzeba.

Mechy i jak są narysowane

Trochę tego tutaj jest. Nasi bohaterowie używają najróżniejszego sprzętu, zarówno swojego, nowego, wyprodukowanego przez nową organizacje Chara, jak i starego, niekiedy z demobilu, sprzętu pozyskanego w różnoraki sposób. Wszystko, aby nasi bohaterowie mogli związać koniec z końcem. Tak więc ujrzymy zarówno Domy, jak i HiZaki, Murasaie, czy nawet The O. Po stronie żołnierzy z kosmosu z nowszego sprzętu ujrzeliśmy Geara Douga, jak i Sasabi. Federacja otrzymała wersje produkcyjne Mark II, Zety i ZZ Gundamów. Widzimy tu także debiut RE-GZ, jak i prototyp Nu Gundama pozbawionego funeli (coś czuje, że chodzi o Hi-Nu Gundama). Doskonale też wyszło urealnienie Mechów. Gundamy nie straciły wiele na swojej sile, ale przestały być niepokonanymi ruchomymi fortecami i wiele z nich zobaczymy strącanych z nieba, czy niszczonych jedną serią. Rysunki są znakomite. Szczególnie spodobał mi się Sasabi, obłożony siatką maskującą i różnorakimi roślinami zielonymi. Także Geara Douga wygląda świetnie w maskowaniu leśnym. Z innych wartych uwagi designów jest nieco zmodernizowany The O, który nabrał sporo charakteru i znacznie lepiej wygląda niż oryginał z Zety. Gundamy też nie wyglądają gorzej, szczególnie dobrze prezentują się w formach myśliwców. Postacie ludzkie są narysowane nietypowo jak na mangi- brak wielkich oczu, czy głów porażonych prądem, a żołnierze wyglądają jak żołnierze.

Werdykt

Świetny tytuł będący uzupełnieniem Kontrataku Chara, ze świetnymi i klimatycznymi rysunkami, które powinny stać się standardem w Gundamowych mangach/komiksach, a niestety są wyjątkiem. Tytuł dla każdego lubiącego efektowne, ale realistyczne batalie. Zawodzić może brak wyrazistego bohatera spinającego wszystkie rozdziały mangi w całość.

Radio Wielkie Roboty: Filmy Kompilacyjne

2010-12-07T14:43:00.000-08:00

Druga audycja Radia Wielkie Roboty :-D. Co prawda wciąż robota chałupnicza, ale mam nadzieje, że poszło lepiej niż poprzednim razem.

Mobile Suit Gundam Unicorn 2

2010-11-22T13:55:00.000-08:00

Mobile Suit Gundam Unicorn

Rok Produkcji: 2010

Ilość Odcinków 6 (wyszły Dwa)

Czas trwania: około 60min.

Trailer:

Unicorn znów przybywa by ratować Bloga (a przede wszystkim mnie) z odmętów niemocy twórczej i wypalenia i choć minął już prawie miesiąc od ukazania się drugiego epizodu Unicorna, to wciąż mam ochotę coś na jego temat napisać.

Drugi odcinek rozpoczyna się w miejscu w którym zakończył się pierwszy pojedynkiem NZ-666 z Unicornem, a dalej jest jeszcze lepiej, dostajemy pełną napięcia sytuacje pomiędzy załogą Lando Bell i Neo Zeonem, który próbuje przechwycić zarówno Unicorna jak i odbić Mineve Zabi aka Audrey, która znajduje się na pokładzie Nahel Argma w całym tym zamieszaniu główne skrzypce gra niejaki Full Frontal (mówiący głosem oryginalnego Chara!) faktyczny przywódca Neo Zeonu mający wiele wspólnego z Charem. Z biegiem wydarzeń Zeonowi udaje się pochwycić Unicorna wraz z jego pilotem Banaghrem Linksem, a dalej jest jeszcze lepiej, poznajemy wiele nowych faktów dotyczących Minevy, Full Frontalna, Neo Zeonu i masy innych ważnych rzeczy.

Najważniejszą zaletą drugiego epizodu Unicorna jest odejście od typowego schematu i powtarzalności kubek w kubek tego co prezentowały dwie pierwsze serie. Widać, że scenarzyści (autor powieści) wykonali kawał ciężkiej roboty, żeby wprowadzić coś nowego, choć mieli problem z samym rozpoczęciem tej historii, bo pierwszy epizod był mocno wpisany w typowy schemat Gundamowych opowieści. Zagłębiając się dalej w poszczególnych aspektach odcinka trzeba przyznać, że postacie prowadzone są po mistrzowsku, choć w wypadku Linksa, jego drogę można w pewien sposób przewidzieć. Puru Twelve aka Marida Cruz ciekawi mnie najbardziej, chociaż i jej los można stosunkowo łatwo przewidzieć, znając perypetie Puru i Puru Two. Mineva pokazuje ogromną klasę emanuje od niej mimo wieku ogromna charyzma i autorytet widać w niej szkołę Haman, a przy tym zachowała sporą niezależność (kolejny argument na to, że Karn nie robiła jej wody z mózgu). Osobiście bardzo się cieszę, że właśnie gałąź Dozle’a Zabiego (jedynego całkowicie pozytywnego członka rodziny Zabi) przetrwała. Jak się potoczę jej losy dalej będę śledzić w kolejnych epizodach z nadzieją na szczęśliwe zakończenie. Wielką tajemnicą jest dla mnie za to Riddhe Marcenas, którego szczęsliwy amulet przypomina mi samolot jakim latała Beltorchika Irma dziewczyna Amuro z Zeta Gundam, jestem ciekawy jego historii i czy ma jakiś związek z Beltorchiką. Tak więc ciężko znaleźć jakieś wady fabularno – postaciowe. No może za wyjątkiem przydupasa Full Frontalna, który kompletnie mi do tej serii nie pasuje i smutnego faktu, że do pełnego cieszenia się z Unicorna, trzeba, choć trochę orientować się w przeszłych wydarzeniach Kalendarza Uniwersalnego. No chyba, że kogoś interesują tylko mechy a fabuła ma mniejsze znaczenie.

Od strony technicznej wciąż jest genialnie, ba jest nawet lepiej (o ile to możliwe) w stosunku do poprzedniego epizodu. Pojedynki mechów są przepiękne pełne dynamizmu i szczegółów (mieć tylko nadzieje, że pod koniec nie zmieni się to w 1 Gundam Vs 100000 MP). O muzyce nie ma co pisać, wciąż jest ekstra doskonale (podobnie jak w Zecie) budująca świetny klimat.

Tak więc zostało nam tylko czekać na odcinek numer trzy, który pojawi się 3 Marca 2011r.

PS. Za tydzień, też coś wrzucę, ale nie powiem co, bo nie chce zapeszać :P.

Transformers The Movie

2010-10-11T05:16:00.000-07:00

Transformers The Movie

Rok Produkcji: 1986

Czas Trwania: 84 minuty

Wczesny Trailer:

Trailer:

Oryginalna kreskówka Transformers, której pierwsze odcinki pojawiły się na ekranie w 1984 roku, odniosła olbrzymi sukces. Tak jak w przypadku wszystkich produkcji reklamujących jakieś produkty dla dzieci i młodzieży, doczekała się ona filmu pełnometrażowego, który przedstawia nam wydarzenia pomiędzy sezonami 2 i 3.

Film, w przeciwieństwie do swojego serialowego pierwowzoru, zestarzał się w mniejszym stopniu. Animacja stała na dużo wyższym poziomie niż serial, no i sami scenarzyści zdobyli się na ryzyko uśmiercając wiele znanych i lubianych postaci (tak, wiem- Było to podyktowane spopularyzowaniem nowej linii zabawek) i wprowadzając grupy zupełnie nowych postaci. Filmowi pomógł również kapitalny Soundtrack i ściągnięcie znanych aktorów (w tym samego Orsona Wellsa! i Leonarda Nemoy’a).

Fabuła opowiada o kolejnym starciu pomiędzy Decepticonami i Autobotami. Tym razem jednak to Decepticony zdobywają przewagę atakując Autobot City i zabijając Lidera Autobotów Optimusa Prime. Tymczasem do planety Cybertron, zbliża się ogromna mechaniczna planeta: Unicron, który by funkcjonować pożera inne światy, a jedyną rzeczą jaka może go zatrzymać to matryca przywództwa autobotów.

Tak pokrótce przedstawia się fabuła filmu, który był wielokrotnie posądzany o wzorowanie się na Gwiezdnych Wojnach Lucasa. Niemniej film ogląda się bardzo dobrze, choć u dzieci w wieku kilku, które wychowały się na pierwszych sezonach G1, może wywołać traumę. Bo kto nie płakał nad zniszczonym WheelJackiem, Ironheidem czy Prowlem? Nie mówiąc już o wstrząsie jaki wywołała śmierć Optimusa Prime’a (podobno dzieciaki w USA wychodziły w tym momencie z kina). Decepticonom też się ostro dostało: Zginał Megatron (przynajmniej ten Megatron którego znaliśmy), Starscream, reszta seekerów, czy Shockwave. Wszystko to w imię promocji nowych figurek. Choć trzeba przyznać odwagę scenarzyści mieli, ponieważ w podobnych produkcjach (My Little Pony, Troskliwe Misie, czy GI Joe) nowe postacie się pojawiły i tylko zepchnęły swoich poprzedników na dalszy plan. Transformers prezentują znakomitą i śliczną animacje, choć nie bez wad (trochę wpadek rodem z serialu animowanego). Film wprowadził też wiele ciekawych motywów do uniwersum TF: Unicrona, Matrycę Przywództwa i Quintessonów (choć wszystkie te elementy były dużo lepiej wykorzystane w komiksie). Jeśli chodzi o postacie, to nie jestem fanem nowej obsady 3 sezonu. Wydają mi się ona płytka i mało ciekawa (może za wyjątkiem Kupa). Muzyka jest fenomenalna- świetne motywy (Unicorna!) i ponadczasowa piosenka Stana Busha: The Touch. Podobnie zresztą jest w przypadku reszty hair metalowych kawałków. Całość wpada w ucho i słucha się jej znakomicie. Można zaryzykować nawet stwierdzenie, że muzyka jest lepsza niż sam film. Jak w przypadku wszystkich tego typu produkcji musi paść pytanie: Czy film poradzi sobie jako samodzielna produkcja? Osobiście nie mam zdania na ten temat. Film w miarę cały backstory wyjaśnia i przedstawia nam zupełnie nową grupę bohaterów oraz jest zamkniętą całością. Z drugiej strony jednak oglądałem już tę produkcję, gdy byłem nieźle zakorzenionym fanem TF, więc nie wiem jak TF: The Movie odbierały osoby „nowe w temacie”. Za to spokojnie mogę stwierdzić, że na pewno daje sobie radę lepiej niż Kontratak Chara z uniwersum UC Gundama, który jako samodzielny obraz nie radzi sobie w ogóle.

Podsumowanie:

Pełnometrażowe przygody transformerów cechuje niesamowity i niepowtarzalny klimat, którego seriale (i filmy) Transformers już nigdy nie osiągnęły. W przyszłości miały raz lepszą(Jap. G1, BW,BM, RiD), raz gorszą (Trylogia Unicrona) fabułę, niż oryginalne przygody Transformerów, ale nigdy nie udało się już odtworzyć takiej atmosfery jak w Transformers The Movie.

Ocena:

8 Tetsujinów

The Transformers

2010-10-03T06:09:00.000-07:00

The Transformers

Rok Produkcji: 1984 – 1987

Liczba Odcinków: 98 Podzielone na 4 sezony

Openingi:

Ending Sezonu Drugiego:

Sezony 1, 3 i 4 mają taką samą melodię, ale inne fragmenty odcinków.

Transformers, obok takich serii jak GI Joe, należy do ciekawych przypadków, gdzie z linii zabawek powstał serial animowany, przy którym wyrosły spore fandomy (w tym jedna z trzech największych tego typu grup na świecie). A to wszystko za sprawą genialnego pomysłu na zabawki i świetnego, dobrze zrobionego serialu animowanego, który tak naprawdę nie był niczym innym jak dwudziestopięciominutową reklamą zabawek.

Recenzję pierwszego serialu Transformers postanowiłem, nie jak to zwykle bywa podzielić na standardowe sekcje (Fabuła, Postacie itd.), ale przekazać jedynie moją opinię o poszczególnych sezonach TF:G1.

Sezon 1

Pierwszy sezon G1 składał się z 16 epizodów i rozpoczął przygodę Autobotów oraz Decepticonów na Ziemi. Sezon ten cechuje się tym, czego brak niestety w kolejnych- całkiem niezłymi scenariuszami wszystkich odcinków, gdzie nawet słabe odcinki nie były aż tak złe jak mogłyby być (kolejne sezony udowodniły, że może być gorzej). Liczba bohaterów również nie przytłaczała. Większość Autobotów pojawiała się we wszystkich odcinkach i większość z nich otrzymało swoje pięć minut. Zabrakło więc, na szczęście, zwykłych statystów. Jeśli chodzi o Decepticony jest trochę gorzej. Mimo, że jest ich mało, to większość z nich służy jako statyści i niemalże nieme przeszkody dla Autobotów. Nie są to pełnoprawni bohaterowie. Generalnie, poza Megatronem, widoczni byli jedynie Soundwave, Starscream i Shockwave (jak już się pojawiał). Od strony technicznej sezon przedstawia się najlepiej (podobnie jak drugi). Jednak do poziomu animacji z Japońskich G1, trochę sezonowi numer jeden brakuje. Główną przyczyną tego niedostatku były zdarzające się dosyć często wpadki animacyjne (armia Decepticonów złożona z kilkunastu Starscreamów, czy Reflectorów, błękitny Optimus Prime, itd.)

Sezon 2

Drugi sezon jest dużo dłuższy i sprawiający wrażenie bardziej rozbudowanego. Pojawiły się w nim nowe transformery (zarówno Boty jak i Cony). W warstwie fabularnej pojawiły się fakty z mitologii transformers, a także poznaliśmy siłę jaka dała im życie. Drugi sezon dał nam procentowo tyle samo świetnych i bardzo dobrych odcinków co sezon pierwszy, nawet błędów animacyjnych wydaje się być mniej. Niestety drugi sezon ma też wiele tragicznych odcinków z głupią fabułą i kompletnie bezpłciowymi postaciami drugoplanowymi. Dlatego sezon drugi często jest nielubiany przez fanów, mimo iż kolejne sezony nie miały już tak dobrych odcinków. W drugim sezonie dostaliśmy też więcej odcinków poświęconym samym Decepticonom, przez co szeregowi słudzy Megatrona nabrali nieco charakteru. Nadal jednak większość informacji na temat poszczególnych TF otrzymywaliśmy raczej z Biosów dołączanych do figurek, aniżeli z ekranu serialu. Dla mnie drugi sezon zawiera najlepsze odcinki całego amerykańskiego G1 (Mascarade, Cosmic Rust, Desertion of Dinobots) i posiada najlepszy opening i animacje.

Sezon 3

Sezon trzeci jest bezpośrednią kontynuacją filmu kinowego, który pojawił się w 1986 roku tworząc „małe” zamieszanie w całym uniwersum. W filmie wprowadzono nowe postacie i wiele ze starej stawki uśmiercono. Rozbudowano także uniwersum Transformers wprowadzając artefakt Matrycę i postać pożeracza planet Unicrona. Trzeci sezon kontynuuje to co zaczął film. Niestety cierpiał on na tą samą bolączkę co poprzednie sezony przygód Autobotów, tylko tyle, że odcinków bardzo dobrych było mało, a te ze świetną fabułą, czasami na dwa odcinki, były skracane do jednego marnując tym samym ich potencjał. Podobnie było z postaciami. Zabrakło charyzmatycznych Botów czy Conów, które przyciągały do telewizorów i kiepskie odcinki ratowały. Nowe Boty i Cony w przytłaczającej większości były nieciekawe i nudne, a to co zrobiono z Grimlockiem i Dinobotami to krótko mówiąc świństwo. W animacji nie jest lepiej. Trzeci sezon słynie z najgorzej animowanych odcinków w historii całego G1. Osobiście uważam zmagania Rodimusa z Galvatronem za najsłabszy element G1.

Sezon 4

Ostatni sezon G1 składa się zaledwie z trzech odcinków, w których przedstawiona nam jest nowa grupa bohaterów: Headmasterów i Targetmasterów. Niestety kolejny rozdział batalii pomiędzy Autobotami i Decepticonami zakończył się zanim się tak naprawdę zaczął i choć koncept został rozwinięty i przestawiony lepiej w japońskich kontynuacjach G1, to jednak nie było już to.

Podsumowanie:

Pierwsza kreskówka Transformers stała się fenomenem i rozpoczęła jedną z najpopularniejszych sag komiksowo – zabawkowo – telewizyjnych, której popularność nie słabnie. Jest to typowa produkcja z lat 80tych mająca więcej wspólnego z GI Joe niż z Wielkimi Robotami, no i… niestety jest to tylko cholernie dobrze nakręcona reklama zabawek.

Ocena:

Dla zwykłego widza: 7,5 Tetsujina.

Dla fana TF: 10 Tetsujinów

Kapłanki Przeklętych Dni

2010-08-01T00:41:00.000-07:00

Kapłanki Przeklętych Dni

Liczna Odcinków: 12

Rok Produkcji: 2004

Opening:

Ending:

Fabuła:

Historia opowiedziana w Kapłankach dzieje się w czasach współczesnych, w małym miasteczku niedaleko Tokio. Sielankowe, pozbawione większych problemów, życie mieszkańców przerywa atak wielkiego niszczycielskiego mecha. Okazuje się, że potężny zły Smok przebudził się i wysłał swoje filary by siać zło i zniszczenie. Jedynie tytułowe kapłanki są w stanie przebudzić moc dobra drzemiącą na księżycu. W tle walki o przetrwanie naszego świata przewija się także trójkąt miłosny.

Największy problem tej serii to fakt, że sama nie wie czym chce być. Jako melodramat z apokalipsą w tle sprawdza się pewnie całkiem nieźle (nie jestem ekspertem w tym gatunku), ale jako seria z gatunku mecha nie sprawdza się w ogóle. Element ten jest wpisany na siłę i kompletnie nie pasuje do klimatu opowieści. Sama fabuła nie przestawiałaby się źle, nawet zachowując te same dziury fabularne (niektóre wielkości sporego krateru), gdyby dialogi były choć trochę lepsze… Generalnie wszystkie rozmowy i przemyślenia dotyczą: Co myśli o mnie Himeko?. Z kolei dialogi Himeko polegają na wyżalaniu się. Nieco lepiej prezentowała się strona przeciwników głównych bohaterów, ale w 8 – 9 odcinku wszyscy poszli pod odstrzał. Klimat jest jednym z plusów serii. Dobrze zachowano balans i przeczucie nadchodzącej apokalipsy. Niestety jak na anime, które pretenduje do przyrostka Mecha, czyli posiadającą sceny akcji, to wieje tu nudą i odcinki najzwyczajniej w świecie się dłużą. Jak na melodramat, to przesyt cukru nie jest za duży, mimo dennych dialogów. Dziur fabularnych niestety jest sporo. Szczególnie, przy najważniejszym zwrocie akcji, który zaprzecza temu, o czym dowiedzieliśmy się w pierwszych odcinkach. Sam wątek romantyczny (trójkąt chłopak i dziewczyna rywalizują o dziewczynę), który jest imperatywem zachowań głównych bohaterów jest sprawnie poprowadzony, a wraz z nowymi faktami z ostatnich odcinków, tworzy spójną i logiczną całość. Stwarza on niestety sporą dziurę fabularną. Chodzi o to, że według pierwszy odcinków, od urodzenia jest się przeznaczonym jako wyznawca smoka (filar), tymczasem pod koniec jest to sprawa wyboru. Zakończenie było niezłe, nie mniej ostatnie sceny zostały zerżnięte z Uteny.

Postacie:

Gdyby postacie były choć trochę lepsze, ocena końcowa mogłaby być wyższa nawet o dwa punkty, ale niestety bohaterowie to największy mankament serii. Są one nudne, generalnie pozbawione rozbudowy i przez całość nie obchodziło mnie co się z nimi stanie. Himeko jest najbardziej stereotypową postacią cierpiącą - wciąż jęczy, że jest tylko ciężarem, że nie jest godna tego, czy tamtego, a jej smęcenia najbardziej mnie denerwowały. Do tego dodali jej bezsensowną „mroczną przeszłość”, która była wspomniana w jednym odcinku, żeby już nigdy się nie pojawić. Dwójka walcząca o serce Himeko jest nieco lepsza i generalnie jako jedyne postacie z tej serii rozwijają się. Soma jest całkiem niezły. Bardzo dobrze oddano jego rozdarcie pomiędzy dobrem a złem. Chikane jest najciekawszą postacią i na pewno podciągnęła by ocenę w górę, gdyby nie to, że dzięki niej mamy najwięcej dziur fabularnych, a jedyne co robi przez większość serii to dobieranie się do Himeko. Nie mniej jednak jest najbardziej kompleksową i najciekawszą postacią.

Jeśli chodzi o wyznawców smoka, to niestety z całkiem dobrze zapowiadających się przeciwników, nie dostaliśmy w zasadzie nic. O ich osobistych motywacjach dowiadujemy się w przedostatnim odcinku, dawno po ich zgonie. Zawodzą też wszelkie oczekiwania, szczególnie najpotężniejszy z nich Tsubasa. Postacie drugoplanowe praktycznie nie istnieją. Liczy się tylko Himeko, Soma i Chikane. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie byłoby żałosnych prób podbudowania pseudodrugoplanowców. Wyszło to cholernie sztucznie i tylko niepotrzebnie dało nadzieje na ciekawą postać, czy to wspomagającą (przyjaciółka Himeko), czy szefowa pokojówek Chikane.

I nie bez złośliwości: Karty dodane do obu płyt DVD przestawiające postacie mają więcej Character Buildingu niż to co widzimy na ekranie telewizora…

Mechy:

Nie wiem co o nich myśleć. Po pierwsze mam spory problem ze sklasyfikowaniem ich do odpowiedniego gatunku. Ten element jest tu, według mnie, wsadzony ostro na siłę i tak naprawdę nie wiadomo po co i na co. Wszystkie sceny z nimi związane (walki, itd.) równie dobrze można było to rozwiązać zupełnie inaczej i dużo lepiej, bez użycia dziwnych robotów. Do samych designów wiele zarzutów nie mam. Nie są jakieś szczególnie wybitne, ale tragiczne też nie są. Tak naprawdę przyjemnie się je oglądało przez połowę przedostatniego odcinka. Zbędny i niepotrzebny element, pogarszający jedynie jakość anime.

Animacja i Muzyka:

Pod względem audiowizualnym mamy typową serię z tego okresu, ze wszystkimi przywarami i zaletami tego typu animacji. Mi akurat tego typu technika nie odpowiada, niemniej nie był to główny element przeszkadzający w przebrnięciu tych dwunastu odcinków. Muzyka była ok. Jeden z niewielu elementów, które przykuły moją uwagę. Dobrze budowała klimat (pseudo)apokalipsy.

Podsumowanie:

Generalnie nie miałbym żadnych zarzutów wobec kapłanek, gdyby nie było w tej serii mechów. Byłby to typowy romans, który nigdy nie trafiłby na orbitę moich zainteresowań. Niestety nie wiem po co umieszczono tu mechy, bo jako seria z tego gatunku kompletnie się nie sprawdza.

PS. Myślałem, że ocenię tę serię lepiej niż Virus Buster Serge. Kapłanki są ciekawsze i lepiej skonstruowane. Jednak przede wszystkim z powodu zmarnowania potencjału i tragicznych postaci, ocena mocno poleciała w dół.

Ocena: 4 Tetsujiny

Raport z Budowy: Master Grade RX - 0 Unicorn Gundam

2010-07-25T00:20:00.000-07:00

RX - 0 Unicorn Gundam

Frakcja: Fundacja Vist

Pilot: Banagher Links

Unicorn Gudam jest tworem Fundacji Vist wyposażony w Psycom, który po uaktywnieniu przekształca Gundama z trybu Unicorna w tryb Destroy. W tym trybie pilot może przebywać góra pięć minut po czym wraca on do swojego normalnego trybu. Po wydarzeniach w kolonii Unicorn trafia w ręce syna szefa Fundacji. Biorąc pod uwagę sposób aktywacji Gundama, Unicorn obecnie może być wykorzystywany tylko przez Linksa.

(Mało rozbudowany opis fabularny wynika z tego, że wyszedł tylko jeden odcinek Unicorna).

Zawartość Pudełka

Korpus:

Bardzo przyjazna, ale przy tym dosyć skomplikowana budowa, szczególnie wewnętrzne elementy sprawiły mi sporą trudność, trzeba przede wszystkim uważać, żeby elementy wkładać odpowiednią stroną, bo mi się zdarzyło rozbierać niemal całą konstrukcje. Całość prezentuje się bardzo solidnie, mimo sporej ilości elementów ruchomych.

Głowa:

Jedna z najbardziej skomplikowanych głów, jakie miałem okazje budowa, przy tym bardzo chętnej do panelowania. Komplikacja wynikała z powodu mechanizmu transformującego z Unicorn Mode do Destroy Mode. Mamy też trzy wersje rogu. Jeden transformowalny i dwa stałe przedstawiający złożony i rozłożony róg.

Ręce i Naramienniki :

O dziwo po dosyć skomplikowanej głowie, czasochłonnym korpusie. Budowa rąk i naramienników nie sprawiło ani większych problemów a i czas budowy był krótszy, może z powodu doszlifowania się przy poprzednich elementach? Niemniej trudność sprawiły mi o dziwo naramienniki.

Krocze:

Kolejna część, która w innych modelach składa się w parę minut,a tu potrzeba nieco więcej, czasu. Znów winne są poukrywane elementy Destroy mode. Przez co i tu należy uważać podczas budowy, aby wszystkie elementy ruchome mogły bez przeszkód się poruszać.

Nogi:

"Więcej tych elementów nie było?

Nogi gotowe, teraz dwa małe dodatki do krocza:

Koniec wakacji, czas na potężną budowę. Bo nogi były cholernie skomplikowane, szczególnie tyczy się to wewnętrznych elementów (zresztą nic nowego). Tyczy się to szczególnie elementów Psycomu przy kolanach, które należy oczyścić perfekcyjnie inaczej nie będzie możliwe pełne przetransformowanie nóg. Ja się nie popisałem i obie kończyny dolne rozbierałem i składałem ze 3 - 4 razy, żeby w końcu spokojnie przestrasformować Unicorna.

Plecak:

Bardzo fajny element, szczególnie podoba mi się w jaki sposób zachowują się Beam Sabery podczas transformacji, również kolor plastiku bardzo mi się podoba. Sama budowa, nie sprawiła mi większego problemu. Lekki problem miałem z chwytakami na miecze.

Uzbrojenie:

Beam Magnum

Bardzo fajny Gun, szczególnie podoba mi się jego nazwa. podoba mi się ten wymienny magazynek, wprowadza przyjemny klimat.

Hyper Bazooka:

Nic dodać nic ująć, klasyczna Gundamowa Bazooka.

Tarcza:

O dziwo tarcza narobiła mi trochę problemu, szczególnie z powodu szkrzydełek, które z początku nie chciały się dopasować, na szczęście wnikliwa analiza instrukcji pomogła poprawić błędy.

Model Skończony.

Podsumowanie:
Miałem spore opory z decyzją czy kupić Unicorna przed obejrzeniem całej OVY, ale okres jaki Sunrise każe czekać na ostatni odcinek, spowodował mój lekko przedwczesny zakup. Sam model prezentuje się kapitalnie bardzo dobrze przemyślany i przede wszystkim stabilny i nierozlatujący się przy każdym dotknięciu. Bardzo ciekawe są też stawy, które nasuwają mi do głowy tylko jedno porównanie: Revoltech Joit's Sama transformacja jest bardzo łatwa i intuicyjna, przez to nie spędza się karkołomnych długich godzin na przekształcaniu modelu w alternatywny tryb. Oczywiście nie jest to transformacja jak w Victory czy Zecie, a polega tylko na rozsuwaniu płyt pancerza, to jednak i to przecież mogłoby być równie karkołomne. Czy model zainteresowałby posiadaczy Ver. Ka? Nie. wersja OVA, jest nieznaczną modyfikacją starego modelu, różni się zaledwie kilkoma częściami, na pierwszy rzut oka kompletnie niezauważalne różnice. Jednak dla osób nie posiadających Unicorna, a zainteresowane tym modelem, to już wybór moim zdaniem powinien paść na model w wersji OVA.
Mi osobiście model bardzo się spodobał, przede wszystkim za bardzo dobrą stabilność i łatwą intuicyjną transformacje, również sam Design bardzo mi się podoba. Jedyny w zasadzie zgrzyt, to "ruchomy róg, który nie chce się domknąć, czy Unicorn Mode, oczywiście dodano za to nietrasformowalne wersje. To jednak czuć pewien niedosyt. Osobiście trzymam swojego Unicorna w trybie Dystroy Bardzo dobrze zrobiony i solidny Master Grade.

Trochę zdjęć Gotowego Modelu:

"Baraka? Wolverine? Predator? Mogą mi co najwyżej skoczyć..."

Porównanie do innego modelu klasy Master Grade.

Porównanie do Transformera klasy Voyager.

Porównanie do TFa klasy Deluxe.

Porównanie do Modelu klasy High Grade.

A tu do kieszonkowych Master Grade'ów.

Uso: Powiedz mi jedno, skoro nasze Gundamy są nowocześniejsze niż Unicorn, to dlaczego mamy takie małe mechy? Tylko nie mów, że to z powodu postępującej miniaturyzacji.

Seabook: Czego ty się spodziewałeś? Mojego Gundama wybudowała Federacja w głębokim kryzysie. A twojego paramilitarna organizacja w której średnia wieku wynosi 82 lata, a fabryka znajdowała się w kraju słynącego z waleczności... w Czechach...

Loran: Spójrzcie chłopaki, mój Gundam jest niższy, a to przecież Turn A jest najpotężniejszym mechem w całym multversum!

TOP 10: Moje Ulubione serie Gundam

2010-07-18T03:43:00.000-07:00

Z Okazji setnego wpisu na blogu w zeszłym tygodniu czas na coś nowego :) :

Raport z Budowy: High Grade GX-9900 Gundam X

2010-07-11T00:20:00.000-07:00

GX-9900 Gundam X
Frakcja: Wcześniej Federacja Ziemska, Obecnie na wyposażeniu załogi Freeden
Pilot: Garrod Ran, Jamil Neate

Gundam X jest pozostałością po wojnie pomiędzy Federacją Ziemską i Koloniami, ta linia wyposażona w potężną broń Satellite System, wraz z dwoma siostrzanymi modelami (Leopard i Airmaster) miały być ostateczną bronią i Mechami dla Newtype'ów, jednak wojna zakończyła się klęską zarówno kolonii jak i Ziemi, powodując rozpad państwa kolonii i zimę nuklearną na Ziemi. Po 16 latach, gdy znów, można było w miarę normalnie żyć, GX zostaje odkryty przez młodego najemnika Garrod Rana, który wraz ze swoją nową maszyną dołącza do grupy Vultures na pokładzie okrętu Freeden i stał się główną bronią okrętu, po jakimś czasie Garrod przesiada się na Double X'a. A zmodyfikowany GX ląduje w rękach swojego pierwotnego pilota Jamila.

Zawartość Pudełka

Sporo tego jak na HG

Korpus:

Budowa Tułowia jest standardowa, ale przy tym bardzo pozytywnie zaskakuje, w porównaniu do poprzedniej wersji GX'a. Zrezygnowano z masy naklejek i szczelin na panelowanie. Została tylko jedna srebrna nalepka ukazująca miejsca ładowania Satelite System. Plecak, bardzo fajnie się prezentuje i ukazuje świetne rozwiązanie "transformacji" głównej broni i miejsca dla przechowywania reszty wyposażenia.

Głowa:

Głowa genialnie się prezentuje, a jeszcze bardziej cieszy fakt, że paneluje się ją bardzo łatwo, mimo iż miejsca (szczególnie na twarzy) wydaje się dosyć mało. Tradycyjna korona to jeden kawałek plastiku, również z miejscem na przejechanie markerem.

Ręce i naramienniki:

Ręce budowało się łatwo i intuicyjnie, przy czym cechują się genialną wręcz pozowalnością, do tego dobrze skonstruowane sloty na dłonie (nie tak jak w Strike'u Noir). Same dłonie również prezentują się dobrze, łatwo się wymienia broń i nie ma ryzyka na złamanie czy nadmierne uplastycznienie elementu.

Nogi:

Nogi są podobne do rąk , czyli FENOMENALNE. Są świetne, dobrze się budowały i jeszcze lepiej się trzymają w całości. Są dwie małe trójkątne naklejki i trzeba lekko się namęczyć, żeby siedziały tam gdzie powinny. A ich panelowanie, było jednym z najprzyjemniejszych jakie robiłem.

Krocze:

Typowe krocze z HG, budowało się łatwo, dosyć prosto się panelowało. Istnieje tu jednak jeden mały zgrzyt, przednie płyty są połączone i nie przemieszczają się niezależnie, oczywiście każdy chętny powinien łatwo sobie z tym poradzić, nie mniej na moje fabrycznie powinny być oddzielnie, mało wyraźna jest też instrukcja przy umieszczaniu elementów łącznikowych, jednego nie widać w instrukcji.

Freeden wants You!

Satellite System:

Bardzo ładnie się prezentuje, szczególnie z powodu tych srebrnych naklejek na X'a. Twórcy przygotowali także miłą niespodziankę, powierzchnia paneli jest pełna szczegółów znanych z Anime, co jest nie lada kąskiem dla każdego malarza - amatora (ale ja nim nie jestem i jestem zbyt leniwy.)

Reszta Uzbrojenia:
ShoulderVulcan:

Large Beam Sword:

Shield Buster Rifle

Widać, panowie z Bandai stwierdzili, że transformowalny Gun, będzie mało praktyczny, więc otrzymaliśmy go w formie złożonej i rozłożonej. Moim zdaniem dobre posunięcie, lepiej dwie solidne wersje niż jeden rozpadający si e przy każdym ruchu, jak to mają w zwyczaju tego typu konstrukcje.

No i Gundam gotowy, od razu mamy porównanie z Transformerem klasy Legends.

Podsumowanie:

Ten model jest fenomenalny, doskonale wykonany,z genialną wręcz pozowalnością. Do tego po złożeniu nie widać, że mamy do czynienia z modelem tylko z gotową fabrycznie wykonaną figurką. Można spokojnie go pozować w każdą możliwe (i niemożliwe też) ustawienia, bez irytujących odpadających elementów pancerza jak to czasami bywa przy niektórych modelach (zarówno Master Grade jak i High Grade).

Gundam X jest dla mnie modelem szczególnym, bo właśnie z myślą o nim rozpocząłem kolekcjonowanie modeli, miałem nadzieje, że któregoś dnia otworze pudełko z Gundam X klasy MG. Niestety seria After War nie jest rozpieszczana (jedyne stare HG i 1/144 z lat 90tych), choć wciąż nie otrzymaliśmy MG z Gundam X, to jednak modelem rozpoczynającym nową linię (która będzie na zmianę z HGUC) jest właśnie prezentowany tu GX - 9900, jest to swoiste zwieńczenie mojej kolekcji i choć wciąż planuje nowe egzemplarze i wyczekuje (coraz bardziej niecierpliwie) na wersje Master Grade. Gundam X to mój ulubiony i najlepszy High Grade i polecam go każdemu, weteranom Gunpli jak i początkującym, ten model to świetna zachęta do zajęcia się tym typem modelarstwa.

Zdjęcia gotowego modelu:

Satellite System jako system napędowy.

Don't Fuck with Garrod!

Zdjęcia Porównawcze:

Porównanie do Transformera klasy Deluxe.

Porównanie do modelu klasy Master Grade.

Porównanie do Transformera klasy Voyager.

Virus Buster Serge

2010-07-04T16:24:00.000-07:00

Virus Buster Serge

Liczba Odcinków: 12

Rok Produkcji: 1997

Opening:

Ending:

Fabuła:

Koniec XXI wieku. W kosmosie znajduje się tajemniczy Inkubator, który wysyła na Ziemię zagadkowego wirusa, który infekuje ludzi, maszyny i komputery. W walkę z nim zaangażowana jest instytucja zwana Bastionem z równie enigmatycznym (a jakże) szefem Ravenem. Sam skład to grupa skazańców, którzy otrzymali drugą szansę. Ostatnim, który dołączył do grupy to tytułowy Serge, który jedyne co pamięta to jego własna śmierć.

Seria średnio ma się do tematyki bloga, bo tyle w niej mechów, ile w Bubblegum Crisis. Zresztą to nie jedyne podobieństwo do BGC, bo w zasadzie sama formuła mocno przypomina tę serię. Podobnie sprawa ma się ze strojami głównych bohaterów, czy zakończeniem (w tym wypadku serii TV). Podobieństwa są, ale jest niestety trochę gorzej, a w niektórych przypadkach dużo gorzej. Samo przestawienie Neo Hong Kongu jest bardzo dobre i zachowuje typowy Animowany styl Cyberpunkowy, który znamy z innych serii (Armitage, Akira, GITS, Cyber City Odeo). Jest jednak trochę bardziej „jasno”, choć nie jest tak sterylnie jak w serii TV BGC. Sama fabuła z początku rozwija się całkiem nieźle, a odcinki (nawet te Mindfuckowe) ogląda się całkiem przyjemnie. Nieco gorzej zaczyna być w drugiej połowie. Mowa tu o wprowadzeniu postaci Mózgozaura, czy pojawienie się jeszcze bardziej niezrozumiałych odcinków. Do tego bardzo niezrozumiały ostatni odcinek, który wyjaśnić ma wszystko i wyjaśnia, ale jest kilka kompletnie niezrozumiałych i nielogicznych scen, które oglądałem po dwa razy i dalej nie mogłem zrozumieć o co w nich chodzi. Inną, dosyć drażniącą mnie wadą, są ubiory bohaterów. Jeśli chodzi o postacie kobiece, nie mam większych zastrzeżeń. Gorzej jest już z postaciami męskimi. Jeszcze Jouichirou daje radę i jest w miarę ubrany normalnie. Reszta męskiej części obsady wygląda strasznie: Raven jest ubrany w coś na kształt zbroi, a pozostali jakby wybierali się na paradę równości - nic dodać nic ująć. W zasadzie wszystko sprowadza się do tego, że największym plusem tej serii jest scenografia i pierwsze odcinki. Reszta nie jest tragiczna, ale ciężko się niektóre epizody ogląda (generalnie ostatnie cztery są mało zrozumiałe). Trzeba jednak pamiętać, że ta seria jest ekranizacją gry komputerowej, a wiadomo, jak wypadają podobne produkcje tego typu. Zresztą z dumą pudełko informuje, że seria jest zrobiona przez twórców Fatal Fury (o tym jeszcze wspomnę).

Postacie:

Co by tu rzec… Generalnie nie ma tu nikogo, kto by przykuł bardziej moją uwagę. No może młoda i utalentowana hakerka Mirei ma ciekawe backstory i cały odcinek temu poświęcony. Choć zachowuje się jak typowa nastolatka w anime, to da się ją lubić. Całkiem nieźle skonstruowany jest też Jouichirou (jakby nie było jedyny normalnie ubrany facet w serii). Jest on raczej pozbawiony konkretnej historii i jest postacią mocno drugoplanową. Może dzięki temu właśnie twórcy nie zdążyli go popsuć. Główny bohater i Raven, to ostre stereotypy. Pierwszy ogarnięty chęcią zemsty na drugim, za to, że go zabił. A drugi poza byciem mrocznym, waleniem pseudofilozoficznych frazesów, siedzeniem za biurkiem i smyraniem głównego komputera (kto obejrzy będzie wiedział o co chodzi), nie robi praktycznie nic. Pod koniec zachowuje się zupełnie nielogicznie (znów ten nieszczęsny finałowy odcinek). Erika może być, taka dziewczyna głównego bohatera, która jest dobra miła i sympatyczna i jakoś nie drażni widza. O Bogardzie, dowódcy polowym Bastionu, niewiele można napisać. Charakter w zasadzie zdobywa dopiero w ostatnich trzech odcinkach, no a patrząc na jego ubiór, istnieje duże prawdopodobieństwo, że jest stałym klientem baru Niebieska Ostryga. Pozostałe postacie drugoplanowe, przewijają się przez ekran i niewiele można na ich temat napisać.

Mechy:

Raczej niewiele ich jest, plastopancerze wyglądają jak skrzyżowanie Hardsuita z Robocopem, albo zbroją rycerzy zodiaku (plastopancerz Ravena!). Pozostałe mechy to typowe designy z klasycznych Cyberpunkowych opowieści.

Animacja i Muzyka:

I tu powracamy do Fatal Fury. Animacja postaci, tak jak ich design, są niemal identyczne z tymi z animowanej wersji tej mordoklepki. Jedna z postaci drugoplanowych, jest wręcz żywcem przeniesiona z Fatal Fury. Design postaci mi się nie podobał, choć po dwóch odcinkach się do niego przyzwyczaiłem (najbardziej rozwalały mnie te kieszenie na cyckach). Z drugiej strony warsztat techniczny był bardzo dobry, a i świat przestawiony prezentował się bardzo przyjemnie. Muzyka była dobra, klimatyczna i dodawała do tej serii sporo dobrego, szczególnie opening przypadł mi do gustu.

Podsumowanie:

Bardzo przeciętna seria z kilkoma plusami i wieloma wadami. VBS jest reklamowany u nas jako produkcja twórców Fatal Fury, Armitage III i Wojowniczek z Krainy Marzeń. Dobra zachęta (Armitage), ale niestety na chwycie reklamowym się kończy. Całość kosztuje obecnie 60zł, ale z czasem powinno wyjść w pakiecie pewnie w cenie 30 – 40zł za całość. Wtedy można rozważyć kupno. Seria głównie dla tych ludzi spragnionych Cyberpunku, którzy wszystko inne już obejrzeli.

Ocena: 5 Tetsujinów

Bubblegum Crisis Tokyo 2040

2010-06-06T11:47:00.000-07:00

Bubblegum Crisis Tokyo 2040

Rok Produkcji: 1997

Ilość Odcinków: 26

Opening:

Ending:

Fabuła:

Na fali popularności oryginalnego Bubblegum Crisis powstały dwa spinoffy (o których może napiszę innym razem), oraz swoisty remake, czy też nowa interpretacja historii Priss i jej koleżanek. Zwał jak zwał. Seria telewizyjna z 1997 to natomiast zupełnie inna historia, która w żaden sposób nie jest związana z oryginałem, i która sporo zmienia w stosunku do oryginału. Niektóre elementy zostały zmienione na plus, inne na minus. W przeciwieństwie do OVY, mamy w miarę jasne rozpoczęcie historii (przyjazd Linny do Tokio) i jasny finał. Mamy również wątek przewodni, który jest bardzo zbliżony do tego z OVY. Jest tu walka ze zbuntowanymi Boomerami i wszechobecną korporacją Genom, ale w przeciwieństwie do OVY, Knight Sabers nie są tajemniczkami, a bardziej wkomponowują się w definicję mścicieli. Stawia to znak zapytania skąd Sylia bierze pieniądze na to wszystko. Owszem jest bogata, ale bez przesady. Same bunty Boomerów są bardziej nasilone i powód tych buntów ma istotne podłoże fabularne wyjaśnione dopiero w finale. Inne zmiany to przede wszystkim zmiana klimatu. Rola muzyki w jego budowaniu jest tutaj bardzo ograniczona. Także zmiana stylu animacji, czy ogólnej kompozycji, spowodowała, że Tokio wydaje się bardzo sterylne i czyste. Jakoś kompletnie nie pasuje to do serii, która aspiruje do miana przedstawiciela gatunku Cyberpunk. Raczej korzystne zmiany to przede wszystkim bardziej konkretny adwersarz, zmiany kosmetyczne niektórych postaci, czy ich organów. Za to na duży plus zmieniła się AD Police wraz z ich dowódcą. Wydała mi się tutaj bardziej kompetentna, no i nie składała się z wyłącznie z Leona ;). Samą fabułę można podzielić na kilka faz. Początek serii był bardzo dobry, zmiany fabularno – postaciowe generalnie były na plus, rozwój wypadków był ciekawy i dialogi były dobre. Potem spadek formy, zmiana kierunku serii i postaci wiodących (jakby nie byli zdecydowani jak serię poprowadzić). Niemniej jednak serię dalej się dobrze oglądało i większość postaci była ciekawa. Największy dołek seria zaliczyła pod sam koniec, już po przebudzeniu Galatei i przejęcia przez nią kontroli nad Boomerami. Miałem wrażenie jakbym oglądał „Świt żywych trupów” (a raczej Świt Żywego Złomu). Również konwencja zmieniła się na lekko post-apokaliptyczną. Nagle i bez ostrzeżenia zmieniła się ona jednak na świetny i klasyczny finał, którego oczekiwało się po Bubblegum Crisis. Ogólnie rzecz biorąc całą serię ogląda się bardzo dobrze. Jedyny znaczący problem może pojawić się, gdy film przybiera maskę horroru z Zombie w roli głównej, co nie wychodzi mu za bardzo na dobre. Na szczęście w finale seria nadrobiła wszystko to co straciła przez ten gorszy okres.

Postacie:

Najbardziej, w stosunku do oryginału, zmieniła się Sylia i to w sposób taki, który mi się kompletnie nie podobał. Z wyrafinowanej i twardo stąpającej po ziemi Bizneswoman zmieniła się w lekko obłąkaną rządną zemsty kobietę. Nenne nie zmieniła się poza wyglądem zewnętrznym (kolosalnie na plus, bardziej mi pasowała jako krótkowłosa blondynka, niż ta z różowymi włosami z OVY) prawie w ogóle. Generalnie skupiono się na tym, jakim jest programistycznym geniuszem.

Linna zmieniła się najbardziej i to ona przez pierwsze odcinki jest postacią centralną. Na początku nie jest częścią drużyny, ale przez zbieg wypadków i przy cichym wsparciu Priss zostaje przyjęta do drużyny. Jest to typowa dziewczyna z prowincji, nie mniej bardziej rozbudowana i ciekawsza niż jej odpowiednik z OVY. Leon i Priss zmienili się najmniej i generalnie powtarzają swoje rolę z oryginalnego Crisisa. Mackey, brat Sylii, zmienił się chyba ze wszystkich najbardziej. Ma zupełnie inny wpływ na wydarzenia, a jego pochodzenie zostało zmienione. Mamy tu też jasnego przeciwnika Galateae. A kim ona jest i jaki jest jej cel, to zapraszam do obejrzenia serii. Bo aż tak spoilerować nie będę.

Hard Suits/Boomers i Mechy:

Najwięcej zmian zaliczyły Boomery. Mamy tu różnorakie wariacje androidów, do wszelakich prac. Diametralnie różnią się od siebie wyglądem, a gdy się buntują mutują w różnorakie pokraczne stwory, często przypominające Zombie. Hard Suits, nie zmieniły się w zasadzie w ogóle poza tym, że działają na innej zasadzie i w pewnym momencie, dziewczyny dostają nowe modele. Mechy, również jak w OVIE, są mocno Patlaborowe. Co akurat zaliczam na plus. MotoSlave pojawia się późno i dotyczy wyłącznie kombinezonu Priss. Jednak późne pojawienie nadrabia tym, że jest świetny i daje ostro czadu.

Muzyka i Animacja:

Koniec lat 90tych, choć jak oglądałem tę serię, miałem wrażenie jakbym oglądał coś z początku 00’. Ogólnie rzecz biorąc animacja jest ok. Nie wali po oczach, dziewczyny są ładne, a męska część obsady nie wygląda jak ich koleżanki. Miasto, jak już pisałem, jak na mój gust nieco za sterylne i nie pasuje do konwencji cyberpunku, ale też nie jest paskudne i w sumie dobrze oddaje metropolię przyszłości. Jedyne co można animacji zarzucić to koncerty Priss. O ile w przypadku OVY były one bardzo dynamiczne, tak tutaj są raczej statyczne, zupełnie jakby składały się kilku(nastu) klatek mniej niż reszta. Muzyka również dobra, wpływająca pozytywnie na klimat, choć podobnie jak przy animacji koncertów, wole oryginał.

Podsumowanie:

Seria mocno nierówna, ale warta uwagi. Ani specjalnie gorsza od OVY, ani specjalnie od niej lepsza. Jest po prostu inna. Choć miałem ochotę (głównie za końcówkę), obniżyć ocenę do 6, to jednak zakończenie dodało jedno oczko wyżej.

Ocena: 7 Tetsujinów

Bubblegum Crisis

2010-05-16T11:04:00.000-07:00

Bubblegum Crisis

Rok Produkcji: 1987 - 1991

Ilość Odcinków: 8

Fabuła:

Tak naprawdę ciężko zakwalifikować Bubblegum Crisis do serii z Mechami, a tym bardziej do serii z wielkimi mechami. Ta OVA to generalnie rasowy wielkomiejski Cyberpunk z powszechną komputeryzacją, brudnymi ulicami i wszechobecnymi Boomerami (ciężkie do sklasyfikowania, ale o tym później). Cała fabuła opiera się na walce grupy The Knight Sabers z oszalałymi Boomerami (które ulegają mutacją), oraz z ogromną korporacją Genom, która nie tylko kontroluje całą produkcje Boomerów, ale i wpływa na władzę. Z Boomerami walczy również AD Police, specjalny oddział policji stworzony specjalnie do tego celu.

Klimat całej opowieści jest typowo Cyberpunkowy, kojarzący się z produkcjami takimi jak Akira i CyberCity Odeo. Jest tu też typowa dla tego okresu animacja, doskonale sprawdzająca się w oddawaniu mroku tej ogromnej, brudnej i pełnej zbrodni miejscowości. Same odcinki ogląda się bardzo dobrze, choć można było pokusić się o więcej miejsca dla innych postaci niż tylko Priss, Sylii i Leona. Niestety Nene pełni rolę głównie komediową, a Linna ma nieszczęście posiadania przyjaciółek, które padają ofiarami różnych spisków. Można to jednak wybaczyć, bo w końcu seria ma tylko 8 odcinków. I tu pojawia się drugi, nazwijmy to, problem z serią. Chodzi mianowicie o to, że podobnie jak w przypadku CyberCity Odeo, nie dostajemy jasnego początku i jasnego zakończenia. Wszystkie osiem epizodów umieszczone jest jakby w środku całej opowieści, a ostatni odcinek raczej zawodzi jeśli ktoś oczekuje epickiego finałowego starcia. Na szczęście historia z odcinków poprzedzających ogląda się znakomicie i jest w sumie głównym wątkiem całej serii. Podobny zabieg mogliśmy oglądać w pierwszej OVIE Patlabora. Za serią tą przemawiają przede wszystkim kapitalne postacie i klimat, projekt post apokaliptycznego MegaTokio, Mecha Design i ogólnie cała strona artystyczna. Fabularnie też jest całkiem nieźle. Odcinki są dobrze napisane. Fabuła nie jest głupia ani naiwna, a napięcie rośnie w miarę narastania konfliktu. W końcu świetnie napisane relacje pomiędzy poszczególnymi bohaterami są dla serii dużym atutem. W tym ostatnim aspekcie szczególnie wyróżniają się związki Priss i Leona oraz Nene i Linna.

Postacie:

Dostajemy oczywiście The Knight Sabers - trzy wyjątkowe dziewczyny. Każda z wyjątkowym charakterem, osobowością i własną przeszłością, którą coś wnosi do serii. Choć czas dla Linny i Nenne był mocno ograniczony, to jednak dostaliśmy stosukowo rozbudowane postacie. Poznajemy życie prywatne wszystkich dziewczyn, ich motywacje i codzienne problemy. Palmę pierwszeństwa dzierży oczywiście outsiderka - pełna charyzmy Priss, która jest gwiazdą rocka, motocyklistką i baaaaardzo nie przepada za Policją AD. Główną postacią męską jest Leon, który z kolei nie za bardzo lubi Knight Sabers i jest członkiem AD Police. Zakochuje się on w Priss od pierwszego wejrzenia, a ich relacje na przestrzeni tych paru odcinków ewoluują. Są oni świetnym przerywnikiem komediowym (no ale trzeba zobaczyć to na własne oczy). Również Sylia jest bardzo udaną postacią. To dobry dowódca i bizneswoman, która finansuje Knight Sabers (poza kasą ze zleceń). Jest profesjonalistką w pełni znaczenia tego słowa, nie jest żadną zaślepioną idealistką i choć nie chce by Genom przejął całkowitą władzę, to jednak wie do czego może dość jeżeli firma upadnie. Mackie, brat Sylii, który stanowi wsparcie dla drużyny podobnie jak Nenne, jest genialnym informatykiem i wraz z nią stanowi wspaniały duet.

Postacie drugoplanowe również wypadły bardzo dobrze. Szczególnie szefa Leona i jego partnera bardzo dobrze przestawiono. „Jedno-dwuodcinkowcy” nie byli, jak to zazwyczaj bywa, płytkimi postaciami, które mają zlecić zadanie, albo zginąć w krwawy i widowiskowy sposób, żeby zmotywować nasze dzielne bohaterki do działania. Szczególnie pokazuje to historia z Sexroidami, czy samochodem – zabójcą.

Hard Suits/Boomers i Mechy:

Bardzo lubię Hard Suits. Choć osobiście ideałem dla mnie są mechy z Patlabora, to trzeba przyznać, że ich design jest świetny. Doskonale uwypuklają walory estetyczne głównych bohaterek i, choć są do siebie bardzo podobne, to jednak bez trudu można rozpoznać, która dziewczyna jest w którym Hard Suitcie. Dodatkowo do zestawu dołączone są MotorSlave - z pozoru zwykłe motocykle, które w razie konieczności zamieniają się w dodatkowe pancerze dla Hard Suitów. W tym momencie seria już spokojnie należy do serii o mechach. Pozbawione skóry Boomery, wyglądają jak umięśnione, wkurzone terminatory z działkiem plazmowym zamiast języka. Do tego dochodzą jeszcze większe wersje, na które trzeba stosować MotorSlave’y. AD Police korzysta z klasycznych mechów, lekko trącących Laborami. Są one realistyczne i pasujące do cyberpunkowego klimatu, czyli takie jakie powinny być.

Muzyka i Animacja:

Typowa animacja dla końca lat 80tych w OVAch. Czasami można by się do niej przyczepić, ale generalnie jest tak jak być powinno. Miasto jest bardzo dobrze zrobione, postacie wiarygodne, a Boomery po prostu cool. Muzyka z kolei jest GENIALNA. Trzeba powiedzieć, że piosenki Priss świetnie się słucha. Są rockowe, dynamiczne i świetnie pasujące do serii. Nic tylko, Mech, Boomers, and Rock and Roll.

Podsumowanie:

Typowa OVA tego okresu, która nie posiada jednoznacznego początku i zamkniętego zakończenia. Generalnie wszystkie odcinki to osobne historie. Animacja jest dobra i zadowoli fanów Cyberpunku rodem z Akiry. Muzyka jeszcze wisienką na torcie. Godne polecenia.

Ocena: 8 Tetsujinów

Super Deformed Gundam

2010-05-09T04:50:00.000-07:00

Super Deformed Gundam

SD Gundam powstał w połowie lat 80tych, jako parodia oryginalnego Gundama i robił sobie jaja z wielu ważniejszych wydarzeń, które miały miejsce w trakcie pierwszych trzech serii: 0079, Zecie i ZZ. Potem SD otrzymał swoje osobne światy: Musha (Odwzorowanie feudalnej Japonii) i Knight ( typowe fantasy ze smokami i bohaterskimi rycerzami). W serii wciąż jednak pozostały skeczowe, cukierkowe i prześmieszne wersje Kalendarza Uniwersalnego.

Choć większość SD Gundam dotyczy i wykorzystuje materiał z UC, to są także produkcje, które choć w sumie do SD Gundam nie należą, wykorzystują alternatywne uniwersa. Chodzi tu przede wszystkim o SEEDowskie Supernova i zapowiedzi drugiego sezonu (czy wczesne filmu) Gundama 00. SD Gundam doczekał się również niezależnego serialu, przeznaczonego głównie dla młodszych widzów. Powstała też masa gier na w zasadzie wszystkie istniejące konsole od NESa począwszy na X-Boxie i PS3 skończywszy.

Gier i serialu omawiać nie zamierzam, bo nie mam skąd wziąć drugiego sezonu, a gry nigdy jakoś nie mogły się przebić na łamy tego bloga.

A wiec krótki przegląd tego co widziałem z SD Gundam:

SD Gundam Mark I

Seria składająca się z trzech krótkich niezależnych od siebie fabularnie odcinków.

Pierwszy to krótka retrospekcja całej wojny jednorocznej, będąca w zasadzie zestawem skeczy i parodii wydarzeń, które miały miejsce podczas tej Wojny.

Drugi odcinek posiada już własną historię. Opowiada on o tym jak żeńskie bohaterki Gundama przyjeżdżają na wakacje do pensjonatów Gundam (prowadzonych przez Amuro, Kamilie i Jedau), które chcą zniszczyć Char z Hotelu Zeon za to, że zabrały mu klientów. Historia bardzo zabawna, pełna subtelnych ( i niesubtelnych aluzji) do różnych serii Gundam.

SD Gundam Mark II

Znów fabularyzowane skecze:

Pierwszy odcinek opowiada o wydarzeniach podczas przedstawienia (striptizu?!) wszystkich żeńskich postaci, które miały nieszczęście w seriach zginąć.

Drugi to parodia gier RPG: Czarodziej Kamille, Wojownik Amuro i Złodziej Jedau wybierają się w podróż by uratować księżniczkę Królestwa Zety. Baaardzo zabawny odcinek, który powinien spodobać się każdemu fanowi RPG. Nie zabrakło też, już tradycyjnie, różnorakich nawiązań.

SD Gundam's Counterattack

Krótki film zrobiony przy okazji kręcenia Odwetu Chara. Dwie szkoły: Nu School dla chłopców i Zeta Academy dla Dziewcząt zamierzają połączyć się dzięki tęczowemu mostowi miłości (POWAŻNIE!) i szykują się do festiwalu. Jednak plany Chara i Haman chcą popsuć renegaci i chuligani z Counterattack School. Prowadzani przez Amuro łobuzy ruszają szerzyć chaos i zniszczenie.

Jeden z najzabawniejszych SD Gundamów jakie wyszły. Jest on pełny kapitalnych nawiązań i dowcipów. Wykorzystano również obsadę z Gundama 0080 (główne postacie), no i zespół muzyczny Alex Band.

SD Gundam Mark. III

Pierwsze spotkanie z Musha Gundam! 5 krótkich odcinków prezentujących kolejno każdego członka Bandy Pięciu i ich zmagania ze złymi trzema braćmi Zaku. Nieco dłuższy od pozostałych jest piąty odcinek opowiadający o Gundamie Ninja infiltrującym wrogi zamek.

Pierwsze 4 odcinki nie mają więcej niż trzy minuty, ostatni nieco ponad pięć, ale i tak to kupa dobrej zabawy. Szczególnie piąty, w którym pojawia się duet braci Hyaku Shiki, którzy są genialnymi autorami świetnych dowcipów. Ogólnie rzecz biorąc to tylko wprowadzenie do świata Musha - krótkie, ale bardzo zabawne odcinki.

SD Gundam Mark. IV

Ta „seria” ma 2 odcinki i jeszcze dodatkowe uzupełnienie dla drugiego epizodu.

Pierwszy powinien wyglądać znajomo dla każdego kto oglądał Cartoon Network. Jest to bowiem Gundamowa wariacja na temat Wacky Racers. Zobaczyć możemy nawet odpowiednik Dicka Dastardla i Matley’a i ich maszyny 00. W ich role wcielili się Yazan (Dick) i Gemon (Matley). Ogólnie rzecz biorąc genialny odcinek z Fake Gundamem w roli głównej. Ja tam kibicowałem Gals Seven.

Drugi odcinek opowiada o wakacjach na jakie się skusił Nu Gundam (pomylił doskonałe biuro podróży z upadającym interesem starego Zaku i Qubeley). Jako że było już za późno, ruszył w podróż wraz z Sasabi, upośledzonym umysłowo Goufem, i tęgą Azieru. Podczas wchodzenia w atmosferę dochodzi do awarii i wycieczka ląduje najpierw w… realnym świecie, w samym środku wojny jednorocznej, a później w prehistorycznym świecie SD. Bardzo dobrze zanimowany odcinek (szczególnie z powodu przedstawienia MSów ze zwykłej serii). Stworzono też specjalny odcinek poświęcony właśnie omówieniu tego fragmentu odcinka (SD Gundam Mark. IV ep 2 Apleux).

SD Gundam Gaiden

Tym razem mamy baśń fantasy opowiadającą o bohaterskim Knight Gundamie i jego zmaganiach z Devil Gundamem (seria stworzona przed G), a także o przygodach członków jego drużyny. Amuro miał swój własny epizod nawiązującym fabułą do Romeo i Julii (w tym akurat przypadku Kamille i Fa). Ostatnie odcinki to natomiast kulminacja fabuły wyjaśniająca kim tak naprawdę są Devil Gundam i Knight Gundam. Gaiden jest najdłuższą częścią SD, a każdy odcinek trwa po pół godziny.

Sam nie wiem co o tej serii myśleć. Jest to jednocześnie SD, ale również chce potraktować swoją historię trochę poważniej. Dostajemy więc sztampową opowieść fantasy z robotami i bohaterami z Gundama w roli głównej. Przyjemne się tę serię oglądało, ale jakoś nie pasuje do reszty SD ( no i Kamille nie ma gwiazd w oczach).

SD Gundam Mark. V

Pojedynczy odcinek przenoszący nas znów do świata Musha. Tak więc znów czeka nas cała masa parodii filmów samurajskich. Tym razem Gundam Shogun wysyła Bandę pięciu na poszukiwanie jego skarbu, który ukrył gdy był małym Gundamem (^^). Oczywiście skarb chcą zdobyć także bracia Zaku. W Mark. V pełno jest zdrowego dobrego humoru dającego sporo zabawy z oglądania.

SEED SuperNova

Próba wprowadzenia w świat SD postaci z SEEDa. Pierwsze dwa odcinki opowiadają o nienawiści Yazaka do Kiry i Arthurna. Próbuje on wraz z Dearkiem pokonać ich w meczu piłki plażowej. Oczywiście bezskutecznie.

Dwa kolejne odcinki to już SEED Destiny. Pierwszy z nich opowiada o tym jak Shin i Luna cofają się w czasie aby nie dopuścić do zaprzyjaźnienia się Kiry i Arthurna (GAY ALERT ON!), a drugi to próba zniszczenia związku Kiry i Lacus.

To technicznie nie jest SD, ale z powodu podobieństw, wrzucam to tutaj. W sumie tylko dla tych, którym się SEED podobał.

Gundam Evolve ep. 14

Jeden z odcinków Evolve został poświęcony słynnemu Musha Gundamowi - dowódcy Bandy pięciu, który ratuje trójkę małych GMów i opowiada im o swoich przygodach, aż zjawia się jego stary odwieczny wróg…

Nic dodać nic ująć - typowy SD Musha Gundam, tylko, że w animacji CGI. Bardzo przyjemny i zabawny odcinek.

SD Gundamów jest oczywiście znacznie więcej. Widziałem też inne przygody Bandy Pięciu, czy inne parodie UC. Jednakże tylko po japońsku na Tubie, więc nie wiem o czym dokładnie były i gdzie je umiejscowić. Natomiast wszystko co tu przestawiłem doczekało się angielskich napisów i bez problemu można znaleźć je w Internecie.